szmaragda

Szatan, czarownica i nowy gorset

2012-01-08T16:26:00.000+01:00

Dla uczczenia Małgorzaty, krewnej królowej Margot, gospodyni szatańskiego balu i patronki czarownic, pokazuję się państwu w wiedźmiej spódnicy (która zadebiutowała w poście o czarownicach w Mrocznych materiach Pullmana), mitenkach, podarowanych przez hojną Ko-Modę, a przede wszystkim - wiktoriańskim gorsecie ze sklepu Restyle.pl, pięknie uszytym cacku ze stalowymi fiszbinami, które wzbudziło we mnie gorące uczucie.

Jak zapowiadałam ostatnio, powracam dziś do Mistrza i Małgorzaty. Powieść Bułhakowa jest dla mnie historią wzniosłego Szatana, który - niczym Miltonowski Lucyfer - płakałby nad ludźmi, gdyby nie został skazany na reprezentowanie przeciwnej strony; oraz jego świty, na którą składa się wiedźma i wampirzyca Hella, demon Asasello, mroczny rycerz i diabelski paź. Przybywając do stalinowskiej Moskwy, wychodzą naprzeciw groteskowej rzeczywistości, przybierając karnawałowy kamuflaż, aby szyderstwem demaskować nienormalność świata, obnażać małe szwindle i podłostki, wzbudzać ferment i bunt.

Wielu ludzi wpada w diabelski wir, ale tylko dwoje wychodzi zeń bez szwanku. Małgorzata - o której pięknie i prawdziwie napisała Lady in Black - oraz jej ukochany, tragiczny artysta, który w zniewolonym świecie chce zachować wolność sumienia, w związku z czym jest Mistrzem tylko dla kochającej go kobiety. W tytułowym wyliczeniu celowo go pominęłam, gdyż w powieści jest postacią o szczególnym statusie. To prawdziwy artysta, którego nie stać na kompromisy ze sztuką, silny swoją wizją na tyle, by obudzić myśli w prostej głowie Iwana Bezdomnego. Ale jednocześnie to słaby człowiek, bezradny wobec brutalnego świata, uciekający w szaleństwo, niezdolny do konfrontacji z rzeczywistością i - niczym Roszpunka zamknięta w wieży - wyglądający ratunku od przedsiębiorczej kobiety. Silna i wierna Małgorzata to marzenie niejednego tego rodzaju mężczyzny, ale wielką łaskawością wykazali się Jeszua i Woland, dając kochankom wieczysty spokój w zaświatach. Gdyby zostali na ziemi, Mistrz zapewnie zginąłby w łagrze jak Osip Mandelsztam, a jego ukochana - niczym Nadieżdża Mandelsztam - mogłaby jedynie heroicznym wysiłkiem ocalić ów nieszczęsny nadpalony rękopis.

Jest jeszcze tragiczny Poncjusz Piłat, cierpiący mędrzec - jak Mistrz skazany na życie w piekle, którym jest dla niego rozpalona słońcem Judea. Pozwoliwszy na śmierć filozofa głoszącego pokój, cierpi przez wiele wieków, dopóki nie uwolni go słowo Mistrza i łaska Jeszui.

Jest i zły poeta, który zetknąwszy się z dobrem, prawdą i pięknem, układa swoje życie na nowo.

Są cierpiący nieszczęśnicy-potępieńcy, jak Frieda, którym łaskę może przynieść jedynie Szatan i wiedźma, bo nie znajdują jej dla siebie w Niebie.

Jest tyle miłości, bólu i oczyszczającego śmiechu, że nie da się o nich napisać w paru słowach, a można jedynie prosić - przeczytajcie, a potem czytajcie jeszcze raz, bo ta książka za każdą lekturą ujawnia czytelnikowi inny sekret, nigdy nie odkrywając wszystkiego do końca.

Jest wreszcie sam Bułhakow, który - jak jego narrator - pragnął wielkich opowieści, choć otaczały go małość, podłość i najstraszniejsze, komunistyczne prostactwo.

Żyjąc w kraju, w którym półwiecze systematycznego i efektywnego upadlania ludzi wciąż daje o sobie znać, odbieram tę książkę bardzo emocjonalnie, choć doświadczyłam i wciąż doświadczam Bułhakowskiego piekła jedynie z drugiej ręki:

"A o północy ukazała się w piekle zjawa. Wszedł na werandę piękny czarnooki mężczyzna ze

spiczastą bródką, we fraku i ogarnął władczym spojrzeniem swoje włości. A mówili, a mówili

mistycy, że był czas, kiedy mężczyzna ten nie chodził we fraku, tylko przepasywał się szerokim

pasem skórzanym, zza którego sterczały rękojeści pistoletów, a jego włosy jak krucze skrzydło

przewiązywał szkarłatny jedwab i po Morzu Karaibskim płynął pod jego dowództwem bryg pod

czarną trumienną banderą z trupią czaszką.

Ale nie, o, nie! Łżą kusiciele–mistycy, nie ma na świecie żadnych karaibskich mórz i nie

pływają po nich odważni do szaleństwa flibustierowie ani korweta nie rusza za nimi w pościg, nie

ściele się ponad falami dym z dział. Niczego takiego nie ma i nigdy nie było! Owszem jest

przywiędła lipa, są żelazne sztachety i bulwar za nimi... Lód pływa w kompotierce, przy

sąsiednim stoliku widać czyjeś przekrwione bycze oczy i jest strasznie, jest strasznie... O,

bogowie, o, moi bogowie, trucizny, trucizny!.."

A teraz prawdziwe oblicza bohaterów, o których czasem zapominamy, zwiedzeni groteskowymi maskami:

"O bogowie, o, bogowie moi! Jakże smutna jest wieczorna ziemia! Jakże tajemnicze są opary

nad oparzeliskami! Wie o tym ten, kto błądził w takich oparach, kto wiele cierpiał przed śmiercią,

kto leciał ponad tą ziemią dźwigając ciężar ponad siły. Wie o tym ten, kto jest zmęczony. I bez

żalu porzuca wtedy mglistą ziemię, jej bagniska i jej rzeki, ze spokojem w sercu powierza się

śmierci, wie bowiem, że tylko ona przyniesie mu spokój.

Nawet czarodziejskie czarne konie zmęczyły się, coraz wolniej niosły swoich jeźdźców,

zaczęła ich dopędzać nieunikniona noc. Nawet niespożyty Behemot wyczuwając ją za plecami

zamilkł, rozwichrzył sierść na ogonie, wbił w siodło pazury i pędził milczący i poważny.

Noc jęła okrywać czarną chustą łąki i lasy, noc zapalała gdzieś daleko w dole smutne ogniki

nie interesujące już teraz ani mistrza, ani Małgorzaty, niepotrzebne im obce ogniki. Noc

wyprzedzała kawalkadę, zasnuwała ją z góry i to tu, to tam rzucała na osowiałe niebo białe

plamki gwiazd.

Noc gęstniała, pędziła obok nich, chwytała galopujących za płaszcze, zdzierała je z ramion,

odsłaniała prawdę. I kiedy owiewana chłodnym wiatrem Małgorzata otworzyła oczy, zobaczyła,

jak zmieniają się pędzący ku swemu celowi. Kiedy zaś zza skraju lasu wypełznął na ich spotkanie

krągły purpurowy księżyc, wszystkie pozory znikły, runęły w moczary i rozpłynęły się we mgłach

nietrwałe czarnoksięskie kostiumy.

Należy wątpić, czy ktokolwiek poznałby w tym, który pędził teraz tuż obok Wolanda, po

prawej ręce Małgorzaty, Korowiowa – Fagota, samozwańczego tłumacza tajemniczego i nie

potrzebującego bynajmniej żadnych tłumaczy konsultanta. Zamiast tego, który opuścił

Worobiowe Góry w podartym stroju cyrkowca jako Korowiow–Fagot, galopował teraz cicho

podzwaniając złotym łańcuchem uździenicy ciemnofioletowy rycerz o mrocznej twarzy, na której

nigdy nie zagościł uśmiech. Wspierał brodę na piersi, nie patrzył na księżyc, nie interesowała go

ziemia, pędząc obok Wolanda rozmyślał o jakowychś swoich sprawach.

Także i Behemotowi noc oderwała jego puszysty ogon, odarła go z futra, rozrzuciła strzępy

sierści po mokradłach. Ten, który zabawiał księcia ciemności jako kot, objawiał się teraz jako

szczuplutki chłopak, demon–paź, najwspanialszy błazen, jakiego znał świat. Teraz i on także

zamilkł i pędził bezszelestnie, podstawiając swoją młodą twarz pod napływającą od księżyca

poświatę.

Z boku, w pewnej odległości od reszty, leciał pobłyskujac stalową zbroją Asasello. Znikł bez

śladu nieprzystojny kieł i zez również okazał się kamuflażem. Oczy Asasella nie różniły się już

teraz od siebie, były jednakowo puste i czarne, twarz zaś była blada i zimna. Teraz, lecąc,

Asasello przybrał swą prawdziwą postać demona bezwodnej pustyni, demona–mordercy.

Siebie samej Małgorzata nie mogła zobaczyć, za to dobrze widziała zmiany, jakie zaszły w

mistrzu. Jego włosy bielały teraz w poświacie księżyca, zbijały się z tyłu w powiewający na

wietrze warkocz. Kiedy wiatr odrzucał płaszcz z jego nóg, Małgorzata widziała to zapalające się,

to znów gasnące gwiazdeczki ostróg na botfortach. Podobnie jak młodziutki demon mistrz leciał

nie spuszczając oczu z księżyca, ale uśmiechał się do tego księżyca, jak do kogoś dobrze znanego

i kochanego, i zgodnie ze zwyczajem, którego nabrał w sto osiemnastce, coś tam sam do siebie

mamrotał.

Woland wreszcie leciał także w swej prawdziwej postaci. Małgorzacie trudno byłoby

powiedzieć, z czego była zrobiona uzda jego wierzchowca, sądziła, że są to być może księżycowe

promienie, sam zaś wierzchowiec jest tylko bryłą mroku, grzywa rumaka – chmurą, a ostrogi

jeźdźca – to białe cętki gwiazd."

A na koniec - próbka Bułhakowskiego szyderstwa z nienormalnej codzienności:

"Blada i znudzona obywatelka w białych skarpetkach i w równie białym bereciku z pomponem

siedziała na giętym fotelu w kącie przy wejściu na werandę, w tym miejscu, gdzie w zieleni

żywopłotu widniało wejście. Przed obywatelką na zwyczajnym kuchennym stole leżała gruba

księga z gatunku kancelaryjnych, do której obywatelka owa z nieznanego powodu wpisywała

wszystkich wchodzących do restauracji. Ta właśnie obywatelka stanęła na drodze Korowiowa i

Behemota.

– Proszę okazać legitymacje! – powiedziała patrząc ze zdziwieniem na binokle Korowiowa

jak również na prymus Behemota oraz na rozdarty rękaw tego ostatniego.

– Tysiąckrotnie przepraszam, jakie legitymacje? – zapytał zdziwiony Korowiow.

– Panowie jesteście pisarzami? – teraz z kolei pytała obywatelka.

– Bez wątpienia – z godnością odpowiedział Korowiow.

– Proszą okazać legitymacje – powtórzyła obywatelka.

– Ślicznotko moja... – zaczął tkliwie Korowiow.

– Nie jestem ślicznotką – przerwała mu obywatelka.

– O, jakże tego żałuję – rozczarowanym głosem powiedział Korowiow, a następnie mówił

dalej. – No cóż, jeśli pani sobie tego nie życzy, to nie musi pani być ślicznotką, chociaż byłoby to

nader przyjemne. Więc, żeby upewnić się, że Dostojewski jest pisarzem, należy od niego żądać

okazania legitymacji? Niechże pani weźmie dowolne pięć stron pierwszej lepszej jego powieści,

a przekona się pani, że ma pani do czynienia z pisarzem. Zresztą przypuszczam, że Dostojewski

w ogóle żadnej legitymacji nie miał! A ty jak myślisz? – Korowiow zwrócił się do Behemota.

– Założę się, że nie miał – odpowiedział tamten, postawił prymus na stole obok księgi i wytarł

ręką pot z usmolonego czoła.

– Ale pan nie jest Dostojewskim – powiedziała zbijana z tropu przez Korowiowa

obywatelka.

– Skąd to można wiedzieć, skąd to można wiedzieć – odrzekł Korowiow.

– Dostojewski umarł – powiedziała obywatelka, ale jakoś niezbyt pewnie.

– Protestuję! – gorąco zawołał Behemot. – Dostojewski jest nieśmiertelny!"

Rozstrzygnięcie konkursu Ko-mody

2011-12-27T19:31:00.000+01:00

Jako że bogowie nie obdarzyli mnie cnotą zdecydowania, wybranie zwyciężczyni konkursu było sprawą wyjątkowo trudną. Co więcej, sponsorki nagrody pozostawiły mi wolną rękę, zatem miałam do pomocy jedynie MPF. Z łatwością wybraliśmy dwa najbardziej udane komentarze, ale wyłonienie jednego spośród nich trwało długo.

Pojawił się nawet pomysł, żeby obie Panie dostały po jednej rękawiczce. ;)

Ale czas ucieka i trzeba było się zdecydować. Prezent powędruje do autorki poniższego komentarza:

"Jest piękna i mądra, ma wspaniałego męża, służbę i duże mieszkanie, a jednak nie jest szczęśliwa. Czego więc brakuje tej zezującej wiedźmie, w której oczach jarzą się nieustannie jakieś niepojęte ogniki? Proste – miłości, ale potrafi o swą miłość walczyć. I to jak…
Naga lata na miotle nad Moskwą, przyjaźni się z Szatanem, wyprawia bal dla potępionych, kiedy nienawidzi, to z całego serca ale równie gorąco i namiętnie kocha. Pasjami lubi ludzi, którzy to, co robią, robią po mistrzowsku. Krótko mówiąc, to niezwykła kobieta, która postanawia zostawić swoje zwykłe życie i zostać… wiedźmą!
A wszystko dla swojego Mistrza.
Uwielbiam „Mistrza i Małgorzatę” za niesamowite poczucie humoru, cudownie klimatyczne opisy moskiewskiej rzeczywistości lat 30-tych ubiegłego wieku oraz ukazanie absurdów życia w systemie totalitarnym w sposób budzący raczej politowanie niż grozę. No i uwielbiam tę książkę za Małgorzatę. Tytułowa bohaterka powieści Michaiła Bułhakowa, jest moim zdaniem jedną z najlepiej napisanych postaci kobiecych w literaturze XX w. Jest również dla mnie inspiracją do odkrywania swoich pasji i ich realizacji. Tak jak ona, czasem mam ochotę być czarownicą ;)
Jako wielbicielka stylu retro mam niesamowitą frajdę w wyszukiwaniu modowych smaczków, dotyczących zarówno Małgorzaty, jak i innych postaci powieści. Opis seansu w Varietes, podczas którego panie otrzymują nową, diabelską garderobę należy do moich ulubionych fragmentów książki. Wspomniane są również cieniutkie jak niteczka brwi bohaterki, odrastające pod wpływem diabelskiego kremu. No i wreszcie taki cytat: „Potem wsunęła w moją dłoń swoją dłoń w czarnej rękawiczce z szerokim mankietem i poszliśmy razem dalej.”
Dobrze, do diabła już z tym pisaniem. Zresztą, diabli wiedzą co by tu jeszcze napisać…"

Ina von Black nie tylko przekonująco udowodniła, dlaczego ceni właśnie Małgorzatę, ale także napisała komentarz najładniejszy pod względem językowym, a przy okazji literacko wystylizowany na powieść Bułhakowa. Urzekła mnie staranność jej opisu, który - chyba przyznacie? - zachęca po sięgnięcia po powieść.

Zwyciężczynię proszę o wybranie pary rękawiczek spośród trzech zaproponowanych przez Ko-modę i wysłanie mi informacji wraz z adresem do wysyłki.

Poniżej moja porcelanowa Małgorzata, jeszcze w gorsecie szanownej mieszczanki, wyzywa los bukietem mimozy. Oj, chyba wiem, o jakiej powieści opowiem następnym razem.

Czy chciałaby Pani wygrać rękawiczki? Konkurs Ko-Mody na blogu Szmaragdy

2011-12-18T19:55:00.001+01:00

Właśnie zakończyłam gruntowny remont szmaragdowego bloga, a niezrównany MPF skonfigurował go z kontem na Facebooku. Aby uczcić nową odsłonę Szmaragdowa ogłaszam konkurs, którego pomysłodawcą i sponsorem jest sklep Ko-Moda. Zwyciężczyni zabawy będzie mogła samodzielnie wybrać jedną z trzech par niebanalnych rękawiczek: eleganckie koronkowe rękawiczki w kwiatowy wzór, wyrafinowane koronkowe mitenki (sama takie dostałam w prezencie od sklepu - są prześliczne) lub welurowe rękawiczki za nadgarstek w kolorze brązowym. Jest o co powalczyć.

Co zrobić, aby wygrać?

Po pierwsze: w komentarzu pod tym postem napisać kilka słów czy zdań o ulubionym bohaterze lub bohaterce powieściowej, stanowiącym dla Was (nie tylko modową) inspirację i wyjaśnić, dlaczego właśnie ta postać jest Wam szczególnie bliska.

Po drugie: polubić stronę sklepu Ko-Moda na Facebooku - wystarczy kliknąć tutaj:

To wszystko. Zabawa zakończy się 26 XII o północy. Rankiem 27 XII wraz z MPF wybiorę trzy najciekawsze komentarze i wspólnie z właścicielkami Ko-Mody wyłonimy zwycięzcę. Wyniki ogłoszę na mojej stronie na Facebooku i na blogu.

Pozostawiam Was z jednymi z moich ulubionych powieściowych bohaterek, tym razem w postaci porcelanowych lalek.

Przed Państwem Jane Eyre, o której wspominałam tutaj, wraz z Elizabeth Bennet, o której na pewno kiedyś napiszę.

Rękawiczki Anny Kareniny

2011-12-10T19:46:00.003+01:00

Rękawiczki - Ko-Moda

Kołnierz - Promod

Buty - Tommy Hilfiger

Płaszcz i kapelusz - te same :)

W pierwszych słowach, ale nie po raz pierwszy, wypadałoby wytłumaczyć się z wielomiesięcznej nieobecności. Nastąpił przełom - zdałam egzaminy doktorskie, obroniłam doktorat o powieści wiktoriańskiej, a gdy wreszcie studenci mogliby zwracać się do mnie "pani doktor", oddaliłam się od akademii i na pół gwizdka poduczam nastolatków, w związku z czym awansowałam od razu na profesorkę, i to bez habilitacji.

Przez 9 lat studiów magisterskich i doktoranckich żyłam w Matrixie (Roger Waters powiedziałby - Comfortably Numb), aż przyszło otworzyć oczy.

Pomna nauk Scarlett O'Hara, idę zdobywać świat w nowych butach, kołnierzu i - przede wszystkim - rękawiczkach.

Całość MPF łaskawie określił jako styl Anny Kareniny, co przypomniało mi o najpiękniejszej spośród znanych mi XIX-wiecznych powieści rosyjskich.

Kilkukrotnie na kartach powieści mowa o rękawiczkach Anny, choćby wówczas, gdy ukrywa w jednej z nich list od niekochanego męża. Można domniemywać, ze jako posiadaczka rąk o szczupłych, drobniutkich dłoniach, nigdy nie miała problemu z zakupem tej części garderoby, w przeciwieństwie do np. Izabeli Łęckiej, która sama nie wiedziała, jaki powinna wybrać rozmiar.

Z kolei mój największy galanteryjny problem obejmuje niemożność znalezienia rękawiczek, które zmieściłyby moje dziewięciocentymetrowe palce, dlatego, gdy znalazłam na blogu Marchewkowej peany na cześć sklepu Ko-Moda, napisałam do właścicielek z prośbą o pomoc. Zanim zdecydowałam się na zakup, wymieniłyśmy kilkanaście maili, a każda wiadomość od Pani Katarzyny świadczyła o niewyczerpanej cierpliwości, wielkiej kulturze i dbałości o klientkę. W rezultacie kupiłam dwie pary rękawiczek, a w prezencie od firmy dostałam prześliczne koronkowe mitenki, które obiecuję pokazać następnym razem.

Ulubiona zabawa - efekt fotografii z czasów Anny Kareniny

Na co dzień noszę teraz doskonałej jakości rękawiczki z koźlęcej skórki, a podziwiając miękkość materiału i staranność wykonania przenoszę się myślą do XIX wieku, zazdroszcząc elegantkom, które zamiast sieciówek miały do dyspozycji eleganckie magazyny, krawcowe i utalentowanych rzemieślników.

Dobra wiadomość jest taka, że Pani Katarzyna napomknęła o możliwości zorganizowania konkursu z ufundowaną przez Ko-Modę nagrodą. Któraś z Was dostałaby zatem dodatkowy prezent. :)

Póki co, zostawiam Was z Anną Kareniną, od której możemy uczyć się elegancji i gustu:

"Anna nie była w sukni lila, jak tego pragnęła Kitty, ale w czarnej, głęboko wyciętej aksamitnej toalecie, (...). Cała suknia była obszyta wenecką gipiurą Na głowie, na — czarnych własnych — bez domieszek sztucznych — włosach miała maleńką girlandę z bratków i taką samą girlandę u czarnej wstążki paska, wśród białych koronek. Sama jej fryzura była jakby niedostrzegalna, rzucały się tylko w oczy i zdobiły ją owe kapryśne, króciutkie pierścienie kędzierzawych włosów, stale wymykających się na kark i na skronie. Na mocnej, toczonej szyi nosiła sznurek pereł. (...) Urok Anny na tym właśnie polegał, że zaćmiewała swą własną toaletę, tak że ta stawała się na niej jakby niewidoczna. Tej czarnej sukni ze wspaniałymi koronkami również nikt nie dostrzegał, tworzyła jedynie ramę; widać było tylko samą Annę, naturalną, prostą, wykwintną, a zarazem wesołą i ożywioną."

A na deser niezrównany Prus i Izabela Łęcka, kupująca rękawiczki w sklepie Wokulskiego:

"Przez chwilę sklep zaległa cisza, którą dopiero panna Izabela przerwała odezwawszy się pięknym
kontraltem:

- Czy zastałyśmy pana Mraczewskiego?...
- Panie Mraczewski!... - pochwycił pan Ignacy.
Mraczewski już stał przy pannie Izabeli, zarumieniony jak wiśnia, pachnący jak
kadzielnica, z pochyloną głową, jak kita wodnej trzciny.
- Przyszłyśmy prosić pana o rękawiczki.
- Numerek pięć i pół - odparł Mraczewski i już trzymał pudełko, które mu nieco
drżało w rękach pod wpływem spojrzenia panny Izabeli.
- Otóż nie... - przerwała panna ze śmiechem. - Pięć i trzy czwarte... Już pan
zapomniał!...
- Pani, są rzeczy, których się nigdy nie zapomina. Jeżeli jednak rozkazuje pani
pięć i trzy czwarte, będę służył w nadziei, że niebawem znowu zaszczyci nas
pani swoją obecnością. Bo rękawiczki pięć i trzy czwarte - dodał z lekkim
westchnieniem, podsuwając jej kilka innych pudełek - stanowczo zsuną się z
rączek..."

Retro kapelusz i podróż na "Podmorską wyspę"

2011-09-06T19:10:00.007+02:00

Dzisiejszy post powstał przy wydatnej pomocy MPF, który nie tylko - jak zwykle zresztą - zrobił zdjęcia, ale i wybrał, kierując się własnym sądem (nierzadko odmiennym od mojego), kilka spośród kilkudziesięciu do zaprezentowania na blogu. Co więcej - także Jego zasługą jest skórzany kapelusz retro, wystylizowany na modę XX-lecia międzywojennego, jeden z najmilszych prezentów ubraniowych, jakie kiedykolwiek dostałam.

Efekt cyjanotypii - przekształcania substancji światłoczułych w błękit pruski, metoda popularna w 2 poł. XIX wieku.

Tym razem jedynie zdjęcia portretowe, mające wyeksponować na wszelkie możliwe sposoby zieloną budkę. Dla podkreślenia estetyki sprzed lat, pierwsze fotografie przepuściłam przez ulubiony efekt graficzny, "Wehikuł czasu", który pozwala naśladować dawne metody obróbki fotografii.

Efekt platynotypii - metody obróbki fotograficznej stosowanej do lat 20-tych XX wieku

Kolejne zawdzięczają swój koloryt już tylko naturze - powstały podczas tej wyjątkowej chwili, gdy zachodzące słońce dodaje wszystkiemu ciepłego blasku, a kasztanowe włosy wydają się ogniście rude. ;) Szkoda, że ta złota godzina (zwana przez wtajemniczonych, m.in. MPF, magic hour) nie może trwać wiecznie. O tej porze najłatwiej uwierzyć w cuda i dostrzec czary w codzienności. Dlatego, to właśnie w blasku magicznej godziny, przedstawiam Wam nową powieść Isabel Allende, której książki Dom Duchów i Ewa Luna wspominałam wcześniej.

Technika albuminowa - 2 poł. XIX wieku.

Podmorska wyspa to - według wyznawców vodou, do których zalicza się główna bohaterka powieści, miejsce, do którego trafia nieśmiertelna cząstka człowieka po śmierci. Dla Zarite jest to przestrzeń zapełniona jej bóstwami, loa, i bliskimi zmarłymi. A symbolicznie może także Haiti, które w czasie rewolucji staje się królestwem śmierci.

współcześnie - cross-processing

Tym razem powieściopisarka przenosi czytelników do francuskiej kolonii Saint-Dominique oraz Luizjany przełomu XVIII i XIX wieku. Fabuła obejmuje 40 lat życia głównej bohaterki, w czasie których w Francji wybucha Wielka Rewolucja, Napoleon podbija Europę, a czarni niewolnicy na plantacjach trzciny cukrowej na wyspie Saint-Dominique wywołują powstanie, do którego stłumienia Bonaparte wysyła polskich legionistów. Uciekinierzy z Haiti trafiają na Kubę czy - jak bohaterowie Allende - do Luizjany, którą w 1803 roku Francuzi sprzedają Amerykanom. Dla osiadłych w Nowym Orleanie Kreoli, wciąż czujących się częścią Hiszpanii, jankeskie władztwo oznacza koniec świata, o czym Allende pisze z właściwym jej humorem.

Jak można się domyślić, bohaterowie Podmorskiej wyspy tkwią w dziejowym tyglu, co mocno komplikuje ich losy. A wszystko zaczyna się w roku 1770, gdy młody Francuz, Toulouse Valmorain, przybywa na ojcowskie wezwanie na prowadzoną w kolonii plantację trzciny cukrowej. W okolicznym mieście króluje Violette Boisier, córka Mulatki i najpiękniejsza kurtyzana La Cap; w madryckim klasztorze dorasta Eugenia Garcia del Solar; a na Saint-Dominique na świat przychodzi Zarite, córka zgwałconej przez białego marynarza murzyńskiej niewolnicy.

W najnowszej powieści Isabel odnajduję wszystko to, co jest mi w jej książkach bliskie - dzieje intrygujących kobiet, wplecione w wielką historię, której tutaj nie piszą zwycięzcy mężczyźni; wiarę w kobiecą solidarność, więź - ponad podziałami politycznymi, rasowymi i religijnymi - która czyni cuda (Leanne zapaliła łojową lampę i chodziły dalej, aż nadszedł moment odebrania porodu. "Erzulie, loa matko, pomóż mu przyjść na świat", poprosiła na głos Tete. "Święty Rajmundzie Nonnacie, skup się. Nie pozwolisz chyba, żeby jakaś afrykańska święta okazała się lepsza od ciebie", odparła Leanne tym samym tonem i obie wybuchnęły śmiechem); dalej - egzotykę i magię, dzięki którym poznaję nowy dla mnie punkt widzenia rzeczywistości; relacje o wznoszeniu się ponad terror i okrucieństwo w nieludzkich czasach czy wreszcie - całkowite zanurzenie się w wykreowanym przez autorkę świecie i subtelny dialog z powieściową tradycją - w tym przypadku wielokrotnie przychodziły mi na myśl Dziwne losy Jane Eyre Charlotty Bronte.

Szmaragda i zagadki Fromborka

2011-07-25T16:25:00.013+02:00

Szmaragda na promie:

sukienka - F&F
chusta - ?
baletki - Ecco
torebka - Venezia

Ostatnimi czasy realizowałam zasadę jeden post na jedną porę roku, co wiązało się z nawałem ciężkiej pracy, z finalizowaniem pracy doktorskiej na czele. Zanim uraczę Was refleksją na temat "Czy jest życie po doktoracie?" (sama jestem tego ciekawa ;) ), prezentuję plon wycieczki z Krynicy Morskiej do Fromborka, promem przez Zalew Wiślany.

Zwiedzanie miasta, w którym żył i pracował kanonik kapituły warmińskiej, Mikołaj Kopernik, skłoniło mnie do refleksji natury nie tyle naukowej, co sentymentalno-czytelniczej. Spacerując po wzgórzu katedralnym wspominałam Pana Samochodzika, który właśnie we Fomborku szukał schowków pułkownika Koeniga, rywalizując, jak zazwyczaj, z uosobiającym złego (ale jakże interesującego!) kapitalistę Waldemarem Baturą.

W stylu pin up, czyli z rozwianą sukienką

Do przygód Pana Samochodzika, podobnie jak do innych ukochanych lektur dzieciństwa, wracam często we wakacje, szukając dawnych wzruszeń, ciekawa czy urok sprzed lat przetrwał. A bywa z tym różnie - czasem w lekturze przeszkadzają fakty, których jako dziecko nie dostrzegałam.
Poniżej krótki przegląd moich najdawniejszych przyjaciół:

Na początek cykl Nienackiego o Panu Samochodziku (dla wyjaśnienia - kontynuacje innych autorów są dla mnie niestrawne): tytułowy bohater, PRL-owski urzędnik, gnieżdżący się w przydziałowej kawalerce, zwolennik nacjonalizacji, ormowiec i orędownik socjalistycznej ojczyzny, po trosze seksista i wielki poskromiciel feministek ;) nie czaruje mnie tak, jak kiedyś. Wolałabym dostać od Batury zabytkową biżuterię niż pomagać Tomaszowi w jej odnajdywaniu ku pożytkowi muzealnej gabloty. A znając paskudny życiorys autora, podejrzliwie czytam o tym, jak to dorosły mężczyzna spędza noc zamknięty w krypcie z młodziutką harcerką czy nawiązuje niecodzienną przyjaźń z 17-letnią Martą, zapewne obiektem marzeń wszystkich męskich czytelników. Wolę romanse Tomasza z pełnoletnimi damami, choć zupełnie nie wiem, co widzą w zaniedbanym dziwaku, pogrążonym w marzeniach o dziewczętach w lekkich sukienkach, obiadach przyrządzanych drobną, kobiecą rączką i zabytkach, których się nie kupuje i nie sprzedaje, a jedynie podziwia w gablotkach.
Mimo to Nienacki, duży talent literacki, choć niestety w tym przypadku w służbie propagandy, wciąż ma dla mnie smak wakacji z czasów wczesnej podstawówki.

Profil z kucykiem po raz pierwszy

Dziecięcą niewinność straciły także "Kroniki Narnijskie" C. S. Lewisa, dzięki którym pokochałam fantasy na śmierć i życie krótko po tym, kiedy nauczyłam się czytać. Dziś, po przeczytaniu wielu innych serii młodzieżowej fantastyki, dochodzę do wniosku, że własnym dzieciom chętniej będę czytała cykl o Harrym Potterze, młodzieżowe książki Pratchetta czy "Mroczne materie" Philipa Pullmana. Pullmana, który zresztą zarzucił Lewisowi dogmatyzm, tendencyjność i opresyjność w kreowaniu postaci dziewczynek i kobiet. Osobiście nie przeszkadza mi Aslan (w końcu nie uczy niczego złego, wręcz przeciwnie), ale fakt, że żadna z jego postaci płci obojga nie ma wyrazistości Lyry Złotoustej, a Narnia, jakkolwiek piękna, nie jest tak wspaniałą wizją, jak moje najukochańsze fantastyczne światy.
Mimo to, trudno mi wyobrazić sobie dziecinny pokój bez opowieści z Narni w biblioteczce.

Coś straszy na wieży we Fromborku

Wreszcie: historia Emilki ze Srebrnego Nowiu L. M. Montgomery. Kolejna seria, tym razem tylko trzytomowa, którą przeczytałam co najmniej kilkadziesiąt razy. Ze wszystkich bohaterek Montgomery Emilkę i Ilzę darzę największą sympatią. Pierwsza jest dumna, skryta, nad wiek dojrzała, ironiczna i zdystansowana. Druga - wybuchowa, niekonwencjonalna, śmiała, prowokująca i zwykle ekscentrycznie ubrana. Obie są mi bliskie, choć każda pod innym względem. I chociaż ich kreatorka irytuje mnie wtórnością (w cyklach o Ani i Pat powracają te same rozwiązania fabularne) i pewną niedbałością w konstrukcji fabuły (co rzuca się w oczy zwłaszcza o książkach o Kilmeny i Jance, ale też w finale Emilki), to nie chcę zerwać długiej i owocnej przyjaźni z bohaterkami Montgomery, która przetrwała wszystkie inne relacje z czasów szkoły podstawowej.

Frombork Kopernika i Tomasza NN

Myślę, że mogłabym przywołać jeszcze dziesiątki tytułów, ale na razie wystarczy.
Bardzo jestem ciekawa, jak Wam się czyta po latach ulubione lektury z dzieciństwa? Co to za książki? I czy czytacie je własnym dzieciom? :)

Pontiac i nylony

2011-05-10T15:25:00.019+02:00

Zwróćcie uwagę na Indianina :) W muzeum motoryzacji dowiedziałam się, że markę samochodów nazwano na cześć wodza Indian Ottawa, przywódcy powstania Pontiaca w 2. poł. XVIII wieku.

Dama w agacie: prezent od Mamy MPF
Koszula: Mohito
Spódnica: Parvati
Pasek: Krawcowa
Buty: Ecco
Pończochy: nylony.pl
Pontiac: niestety, nie mój

Ostatni post przypłaciłam przeziębieniem, dlatego nie spieszyło mi się do kolejnego, a w międzyczasie wiosna spokojnie zastąpiła zimę.
Sponsorem dzisiejszej notki jest literka A jak Ambiwalencja. Korzystając z majowej aury, odwiedziliśmy z MPF muzeum motoryzacji. Pod Warszawą niebo zasnuły chmury, zrobiło się zimno jak na Łysej Górze, a muzeum motoryzacji okazało się zagraconą klitką.
Rzeczywistość zweryfikowała wyobrażenia parku, w którym godne spacerując wśród zieleni przypatrujemy się cudom motoryzacji ze wszystkich dekad ubiegłego wieku.
Choć zawiodła pogoda i przestrzeń, samochody pokazały klasę. Moim faworytem jest czerwony Pontiac z 1929 roku, którym bardzo chętnie sama bym się zaopiekowała.

Ambiwalentne uczucia dotyczą również dzisiejszego stroju. Na cześć starych samochodów założyłam pasujące do epoki nylonowe pończochy, w których czułam się, jakbym znów miała 5 lat. Rozumiem, że wątpliwym urokiem nylonów są marszczenia, ale w tych pończochach ponownie przeżyłam przedszkolny koszmar opadających rajstop. Przez większość dnia przypominała mi się dziecięca czytanka o Hance, co miała na nogach obwarzanki.
Ludzkość wiedziała co robi, wymyślając idealnie przylegającą do łydki lycrę.

Dostaje się także wystylizowanej na wiktoriańską koszuli z Mohito, która urzekła mnie wintydżowym designem. Li i jedynie, bo materiał to koszmarny poliester, a wykrój zakłada, że nosicielką będzie kobieta pozbawiona biustu, ale za to z dziwnymi wypustami poniżej talii (miejsce na czułki?). Bez paska ani rusz. Robaczywą wisienką na torcie Mohito jest niepełna rozmiarówka i nieadekwatna do jakości cena.

Szmaragdowy nastrój i stylizację uratował prezent od Mamy MPF - wisiorek z agatu, na którym widnieje srebrna dama w agatowym kapeluszu.

Zanim pozostawię Was z morałem, że kiedyś potrafiono robić samochody, a pończochy niekoniecznie, pozwolę sobie zareklamować cykl powieści, które zawsze wprawiają mnie w doskonały nastrój - "Świat dysku" Terrry'ego Pratchetta.

Fantastyczny wieloksiąg można z grubsza podzielić (ze względu na postaci) na tomy opowiadające historię pechowego maga Rincewinda czy jego kolegów z magicznego Niewidocznego Uniwersytetu, Śmierci (jeden z bardziej charakterystycznych bohaterów Pratchettowego universum), Czarownic z Lancre i Straży Miejskiej Ankh-Morpork. Dwa ostatnie lubię najbardziej, z uwagi na przywiązanie do najstarszego pokolenia czarownic (Babci Weatherwax i Niani Ogg) oraz fascynację komendantem Straży Samuelem Vimesem. Ostatnio zaintrygował mnie również Moist von Lipwig, kolejna postać, która doczekała się własnego podcyklu.
W mojej prywatnej pierwszej 10-tce "Świata dysku" znalazłaby się z pewnością "Straż nocna", "Na glinianych nogach", "Piąty elefant", "Maskarada" oraz "Carpe Jugulum".
Macie własne typy?
17 maja premiera kolejnej książki, należącej do omijanego przeze mnie dotąd wątku dotyczącego młodej czarownicy Tiffany Obolałej. Ale na "W północ się odzieję" na pewno się skuszę.

Epoka wiktoriańska trwa w najlepsze...

2011-02-28T10:55:00.020+01:00

torebka - internetowy sklep trendsetterka.com Projekt Boudoir on the Moon
płaszcz - krawcowa
pas - krawcowa
spódnica - krawcowa
bluzka - sh
buty - z samego dna szafy

...na szczęście nie w sferze obyczajowej i społecznej, choć nie byłabym pewna kulturalnej. ;) Wszechobecna poprawność polityczna, skutkująca na południu Stanów Zjednoczonych cenzurowaniem powieści Marka Twaina, jako żywo przypomina mi wiktoriańską cenzurę literatury, gdy w imię przyzwoitości okaleczono dramaty Williama Szekspira, aby bez przeszkód mogły je czytać kobiety i dzieci.

Pomijając tego rodzaju wpadki, czerpiemy z wiktorianizmu to, co najlepsze, o czym świadczy popularność nawiązujących do estetyki epoki ubrań, dodatków, biżuterii i bibelotów,

jak widać na przykładzie mojej nowej torebki, ozdobionej portretem wiktoriańskiej, a właściwie neowiktoriańskiej, lalki. Ani torebce, ani lalce, nie byłam w stanie się oprzeć, a każdy wspólnie spędzony dzień pogłębia wzajemne uczucie.
Jako dodatek do torebki - mój ulubiony ostatnimi czasy, lekko wystylizowany, zestaw, w którym główne role grają gorsetowy pas i warstwowa spódnica, oba pomyślunku mojego, a autorstwa krawcowej. Tak ubrana mogę poczuć się jak siostra neowiktoriańskiej ex-gotki ;), Samanthy, bohaterki przygodowej gry "Gray Matter", o której obiecałam wspomnieć.

Historia Sam rozpoczyna się pod Oksfordem, pewnej burzowej, a jakże, nocy, gdy bohaterce psuje się motocykl - akurat w pobliżu wiktoriańskiej posiadłości, należącej do ekscentrycznego kognitywisty, doktora Stylesa. Widząc ucieczkę nowo zatrudnionej asystentki naukowca, którą gotyckie otoczenie przeraziło do tego stopnia, że umknęła zanim zdążyła zadzwonić do drzwi, zdesperowana Sam postanawia zająć jej miejsce.

Jak łatwo przewidzieć, liberalnej, gotowej na wszystko Amerykance (do tego magiczce-iluzjonistce), udaje się narobić w nobliwym, konserwatywnym Oksfordzie sporo zamieszania.
Paralelnie rozgrywa się wątek tajemniczego doktora, szukającego sposobu na przywołanie z zaświatów tragicznie zmarłej żony. Jego wspomnienia, pieczołowicie gromadzone dzień po dniu, oddziałują na gracza z niesłychaną siłą, równą utrwalonej w literaturze Proustowskiej magdalence.

Gra, rozgrywająca się m.in. w zabytkowych kolegiach Oksfordu i posiadłości Stylesa, kusi zmysły pięknymi przestrzeniami i wspaniałą muzykę. Miłośnicy literatury i kultury znajdą w niej rozmaite intertekstualne nawiązania, z odwołaniami do historii Lewisa Carrolla i Uniwersytetu Oksfordzkiego na czele. Największym walorem "Gray Matter" jest jednak scenariusz Jane Jensen, składający na dwie przejmujące opowieści z wyrazistymi bohaterami, pełne emocji i magii.

Powrót do Wichrowych Wzgórz

2011-01-16T18:35:00.020+01:00

płaszcz - krawcowa

koszula - SenStyl

spódniczka - krawcowa

buty - Prima Moda

Marzenia się spełniają. Od czasów licealnych życzyłam sobie mieć bardzo długi, czarny płaszcz. Z prostym kołnierzykiem, rozszerzanymi rękawami i dołem, zapinany na guziki, z miękkiej skóry. Marzenie musiało poczekać na realizację aż do ubiegłorocznej jesieni, kiedy to ulubiona krawcowa bez wahania zgodziła się taki uszyć. Do dawnych wyobrażeń dołożyłam lekko empirowy krój, zainspirowała bajecznymi kreacjami Abbie Cornish jako Fanny Brawne w filmie Jaśniejsza od gwiazd.

Krój płaszcza, delikatnie wystylizowany na modę przełomu XVIII i XIX wieku, a przede wszystkim parszywa ostatnimi czasy pogoda – mżawka, ciężkie, stalowe niebo i dojmujący wiatr, skojarzyły mi się z klimatem najpopularniejszej w tej chwili powieści wiktoriańskiej, czyli Wichrowych Wzgórz Emily Brontë.

XIX-wieczne recenzje książki podsycały wokół powieści aurę skandalu. Gwałtowność opisanych przez pastorównę z Haworth uczuć, rewolucyjna wymowa obyczajowa i społeczna, frenezja, przemoc, pozamałżeńska namiętność, wszechobecna śmierć oraz kreacje najbardziej wyrazistych bohaterów – androginicznej Katarzyny Earnshaw i lucyferycznego Heathcliffa – wszystko to, było ponad wytrzymałość wiktoriańskich czytelników i recenzentów, wyrażających się o utworze w słowach najsurowszej krytyki (np. zbyt obrzydliwie i ohydnie pogańska, aby była możliwa do przełknięcia dla najbardziej nawet zepsutych angielskich czytelników).

W XX wieku doceniono pisarski warsztat Emily, która wprowadziła do swojej jedynej powieści kilkoro narratorów i stworzyła nowoczesną realizację szkatułkowej narracji, kunsztownie wykorzystując poetykę powieści gotyckiej, wiktoriańskiej powieści obyczajowej i społecznej oraz antropologię romantyzmu. Skromnej pannie z prowincji udało się zatem stworzyć nie tylko powieść, która okazała się – z perspektywy czasu – antycypacją nowoczesnego powieściopisarstwa, ale także dzieło, które od połowy XIX wieku uwodzi czytelników klimatem wietrznych wrzosowisk, na tle których rozgrywa się jedna z najniezwyklejszych i najokrutniejszych historii miłosnych, jakie ma do zaoferowania europejska powieść.

Zobaczcie sami:

„Przewodnią myślą mojego życia jest on. Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla mnie obcy i straszny, nie miałabym z nim po prostu nic wspólnego. Moja miłość do Lintona jest jak liście w lesie. Wiem dobrze, że czas ją zmieni, tak jak zima zmienia wygląd lasu. Moja miłość do Heathcliffa jest jak wiecznotrwała ziemia pod stopami, nie przykuwa oka swoim pięknem, ale jest niezbędna do życia. Nelly, ja i Heathcliff to jedno. Jest zawsze, zawsze obecny w moich myślach - nie jako radość, bo i ja nie zawsze jestem dla siebie radością, ale jak świadomość mojej własnej istoty.” „- Życie jej zakończyło się jak łagodny sen - oby tak samo łagodnie przebudziła się na tamtym świecie!- Oby przebudziła się w męczarniach! - krzyknął z niepohamowaną pasją tupiąc nogą i jęcząc. - Kłaniała aż do końca! Gdzie ona jest? Nie tam, nie w niebie, nie przepadła... więc gdzie? Mówiłaś, że moje cierpienia są ci obojętne. O jedno będę się modlił, póki mi język nie zesztywnieje: Katarzyno Earnshaw, obyś nie zaznała spoczynku tak długo, jak ja żyję. Powiedziałaś, że cię zabiłem, stań się więc nawiedzającym mnie upiorem. Duchy zamordowanych prześladują po śmierci zabójców. Ja wierzę, ja wiem, że upiory chodzą po ziemi. Pozostań przy mnie na zawsze - przybierz, jaką chcesz, postać - doprowadź mnie do obłędu, tylko nie zostawiaj mnie samego w tej otchłani, gdzie nie mogę cię znaleźć! O, Boże! To się nie da wypowiedzieć! Nie mogę żyć bez mego życia. Nie mogę żyć bez mojej duszy!” „(…) Zdawało mi się, że wstałem, aby otworzyć okno. Hak był wlutowany w skobel, co zauważyłem na jawie, a o czym we śnie nie zapomniałem. - Jednakże muszę z tym zrobić porządek - mruczałem uderzając pięścią w szybę i sięgając po natrętną gałąź. Ale zamiast gałęzi palce moje pochwyciły paluszki drobnej, lodowato zimnej dłoni. Ogarnęła mnie straszliwa groza, właściwa upiornym snom. Próbowałem cofnąć rękę, ale dłoń trzymała ją mocno, a żałosny głos wołał wśród łkań: - Wpuść mnie! Wpuść mnie! - Ktoś ty?! – zapytałem nie przestając się szamotać. - Katarzyna Linton - odpowiedział drżący głos. (…) W tym momencie ujrzałem za oknem niewyraźną dziecinną twarzyczkę. Trwoga uczyniła mnie okrutnym. Nie mogąc wyrwać się zjawie, przyciągnąłem jej dłoń do rozbitej szyby i jąłem nią trzeć o szkło, aż krew się polała i skropiła obficie pościel. Ale płaczliwe - Wpuść mnie! - nie cichło, a uparte palce nie puszczały, co mnie doprowadzało do szału trwogi. (…)Heatcliff stał koło wejścia w spodniach i koszuli, że świecą kapiącą mu na palce, blady jak ściana za jego plecami. Za pierwszym skrzypnięciem łóżka zatrząsł się jak rażony prądem i świeca wypadła mu z ręki. Był tak wstrząśnięty, że nie mógł jej od razu podnieść.- To tylko ja, pański gość! (…) w tym pokoju straszy. (…) Gdyby ta mała diablica wepchnęła się oknem, byłaby mnie zapewne udusiła (…) Katarzyna Linton czy Earnshaw, czy jak jej tam? - jakiś podrzutek zapewne - jakiż to musiał być latawiec za życia! Powiedziała mi, że obija się po świecie od dwudziestu lat. Nie wątpię, że dobrze sobie zasłużyła na tę karę.(…) wyszedłem z pokoju. Nie wiedząc, dokąd prowadzą wąskie korytarze, stanąłem cicho opodal drzwi. Z tego miejsca byłem mimowolnym świadkiem dziwnego zachowania się mego gospodarza. Zachowanie to mogło wzbudzić wątpliwości co do jego zdrowego rozsądku. Wszedł na łóżko i zanosząc się od płaczu otworzył jednym szarpnięciem okno.- Wejdź, wejdź! - wołał wśród łkań. - Katy, proszę cię, wejdź! Wejdź jeszcze raz! O moja najdroższa! Wysłuchaj mnie wreszcie, Katarzyno!Zjawa, zgodnie ze swą kapryśną naturą, nie dała znaku życia, tylko gwałtowny podmuch śnieżycy dotarł aż do mnie i zgasił światło.” A w następnym poście, po raz pierwszy w Szmaragdowie, opowiem trochę o pewnej grze....

W hołdzie niepospolitej gimnazjalistce

2010-10-24T20:39:00.008+02:00

koszulka - sh
spódniczka - Esprit
torebka - Venezia
buty - krótkie glany

Dziewczyna, której strojem luźno się zainspirowałam, jest dokładnie dwa razy młodsza ode mnie. W przeciwieństwie do rówieśniczek, prawie nie bywa w galeriach handlowych. Ubrania wyszukuje w second-handach i mimo fatalnej sytuacji finansowej zawsze wygląda ładnie, a urodą i wdziękiem przebija wielbicielki nowych kolekcji, rytualnie pielgrzymujące do fryz…. stylistów i kosmetyczek.
Choć jest gimnazjalistką, ma samodzielnie wypracowany styl, którego rozpoznawalnymi elementami są klasyczne martensy i krótkie spódniczki w kratkę.

Tym, którzy jeszcze nie dotarli do serii Rafała Kosika „Felix, Net i Nika” zdradzę, że chodzi o Nikę Mickiewicz, powieściową bohaterkę obdarzoną bystrym umysłem i paranormalnymi zdolnościami, która wraz z dwoma przyjaciółmi wędruje w czasie, przeprowadza rewolucję w snach, broni się przed oddaniem ciała upiorowi, a w międzyczasie pomaga szalonemu botanikowi w hodowli wszystkożernej rosiczki tygrysiej.

Seria Kosika oczarowała mnie od drugiego tomu. Od dawna zazdrościłam Brytyjczykom doskonałej fantastyki młodzieżowej, Harry’ego Pottera, „Mrocznych materii” i tych wszystkich dobrych rzeczy napisanych od czasów, gdy młody Charles Ludwidge Dodgson zapatrzył się na Alice Liddell. Tymczasem pomysłowe, inteligentne i zabawne „Felixy” spokojnie zasługują na zestawienie z anglojęzyczną klasyką.
Co więcej, w zalewie literatury dla dzieci nazwanej przez Grzegorza Leszczyńskiego „cukier, lukier i róż” te kapitalne opowieści stanowią, cytując księżniczkę Ciri, złoty samorodek w kupie kompostu. ;)
Kosik zauroczył mnie m.in. tym, że lubi i umie nie tylko pisać, ale i czytać. A co lubi, to łatwo wyśledzić w kolejnych „Felixach” – świadczą o tym zarówno upodobania lekturowe jego bohaterów, jak też liczne aluzje i nawiązania do klasyki fantastyki. Moim ulubionym jest kapitalna wizja Podwarszawy, która spodoba się nie tylko wielbicielom „Nigdziebądź” Gaimana.

Cenię cykl za wyraziste postaci (podobnie jak Nika, mam słabość do Neta, który pod wieloma względami przypomina mi MPF), świetnie poprowadzoną fabułę i celną ironię, wymierzoną w bezmyślny konsumpcjonizm, durną telewizję i masową rozrywkę najniższych lotów. Z drugiej strony – podoba mi się pragmatyzm Kosika i rzadki w polskich powieściach świeży powiew racjonalności w myśleniu i działaniu.

Zostawiam Was z kilkoma dialogami z kilku „Felixów” i cieszę się, że zdołałam się powstrzymać od potężnego cytowania mojej ulubionej części, „Felix, Net i Nika oraz Pułapka nieśmiertelności”, którą musiałabym przepisać chyba w całości:

„- Trzy razy mielone świńskie racice - czarująco uśmiechnął się Net - z emulgatorami, w papce z benzoesanu sodu i glutaminianu potasu polanego utwardzonymi tłuszczami z dodatkiem wypełniacza, spulchniacza i aromatu ponoć identycznego z naturalnym.
- Nie… mamy czegoś takiego...
- Macie, macie – zapewnił ją Net. – Nazywacie to cheeseburgerem. Trzy poprosimy na wynos. (…)
– No nie! – Net zajrzał do wnętrza pudełka z cheeseburgerem. – Bułka przykleiła się do tektury.
– Zjedz z pudełkiem – poradził Felix. – To niewiele zmieni.”

„– Przed chwilą spotkałem dziwnego gościa – Felix wciąż ściskał w dłoni czarną kopertę. – Powiedział, że jest Ponurym Żniwiarzem.
– A dlaczego ponurym? – rzucił beztrosko Net. – Kombajn mu się zepsuł? (…)
– Trudno – Felix machnął ręką. – Widziałem go.
– Ponurego Żniwiarza? – zapytał Net.
– W warunkach celowo generowanych złudzeń optycznych nigdy nie ma całkowitej pewności, co się zobaczyło. Ale prawie na pewno to był on.
– Celowo generowanych... – powtórzył Net. – Masz na myśli tę kulę, odblaski i stroboskopy?
– Tak.
– A jak mówisz na latarkę? Ręczny miotacz fotonów?”

Nika z przyjaciółmi w oryginale

„– Imprezka już się rozkręciła, jak widzę – skwitowała Aurelia.
– To nie jest tak, jak... – Net zamknął nogą drzwi łazienki.
– To właśnie jest tak, jak – poprawiła szybko Nika. – Czego się napijesz? Niestety piwa nie ma. [...]
– Soczek możesz mi podać.
– Stoi na stole w salonie. Nakrętkę odkręca się w lewo.”

„– Znów mamy siedzieć na drzewie? – zapytał Net.[...] – Nie możemy tam zostawić... Ja wiem? Jakichś przyrządów, mierników czy czegoś?
– Przecież mieszkamy w Polsce. Ukradną po pięciu minutach.[...]
– Oby nas nie ukradli – mruknął Net.
– Na co komu trójka gimnazjalistów? – uśmiechnęła się Nika.
– Na przeszczepy?”

„– No nareszcie – odezwał się Manfred. – Mniemam, że skoro mnie wywołaliście, to nie dla chęci pogawędki, tylko dlatego, że jestem niezbędnie potrzebny... Ho, ho, ho, co ja widzę... – Kamera nad ekranem odwróciła się. – Noc, winda w środku lasu... I trójka dzieci, które zamierzają z niej skorzystać. No jasne. Chcecie, żebym w razie czego powiadomił rozsądniejszą część ludzkości, gdzie szukać waszych zwłok?
– Coś w tym stylu – przytaknął Net. – Felix przeczyta ci naszą pozycję...
– Już ją ściągnąłem. Mam tego GPSa w zasięgu łączności bezprzewodowej. Kocham te nowe standardy! Za parę lat będę sobie mógł porozmawiać z czujnikiem ciśnienia w oponie samochodu przejeżdżającego obok... Zsynchronizowałem się z resztą mojej osoby, więc możecie bezpiecznie wchodzić do tej windy. Ściślej mówiąc... mogę zagwarantować jedynie, że wasze trumny nie zostaną zakopane puste...”

Za górami, za lasami, były bajki z wampirami

2010-09-05T19:43:00.006+02:00

Z pewnym poślizgiem chciałabym dołączyć do szafiarskiej akcji "Dzień postaci z bajek". Co prawda w moim przypadku będzie to postać raczej z bajek dla dorastającej młodzieży obdarzonej bujną wyobraźnią, ale nic to.
Jako, że ostatnie dni spędziłam w dużej mierze na pakowaniu, rozpakowywaniu się i podróżowaniu w ogólności, a nie miałam natchnienia na występ w roli Włóczykija czy innego Łazika (Ci, którzy mieli nieszczęście czytać "Władcę Pierścieni" także w tłumaczeniu Łozińskiego wiedzą, że nie chodzi mi o terenowy samochód), to postanowiłam ratować się archiwami zgromadzonymi na dysku. Skąd występ w roli (nieco pucołowatej) wampirki.

Oba zdjęcia pochodzą z okolic moich 18-nastych urodzin, a było to gdzieś w początku nowego tysiąclecia. :)Pierwsze to sprytny fotomontaż, drugie - migawka z Castle Party 2001. Byłam wówczas gotką (jeszcze wtedy nie pisaną przez "th" ;) ) jak się patrzy i wielką wielbicielką literatury wampirycznej, ze szczególnym uwzględnieniem "Narzeczonej z Koryntu", "Wampira" Polidoriego, "Carmilli" i zachwycającego "Draculi" Stokera. Tragedią mojego dorastania było to, że tetralogię "Zmierzch" napisano dopiero dekadę później, a wtedy, kiedy przeżywałam szczytowy okres mojej literackiej wampiromanii nikomu nie śniły się wakacje z krwiopijcami w Empiku.Na studiach wyeksploatowałam tę pasję tworząc kilka (-naście) artykułów o tematyce okołowampirycznej, dzięki czemu mi przeszło.Dziś moim ulubieńcem jest Otto Chriek ze "Świata Dysku" i przystojniacy z "True Blood", co pokazuje, że chyba wolę się śmiać niż wzruszać.Pożegnam Was zatem wyznaniem Regisa, prekursora popularnych ostatnio wampirów abstynentów, jednego z pełnokrwistych bohaterów "Sagi o wiedźminie" Andrzeja Sapkowskiego:

" - (…) Ja nie tykam krwi. W ogóle i nigdy. Odzwyczaiłem się od niej, gdy stała się dla mnie problemem. Groźnym problemem, który niełatwo było mi rozwiązać. - Problem - podjął po chwili - w gruncie rzeczy pojawił się i nabrał złych cech iście podręcznikowo, Już w młodych latach lubiłem... hmmm... zabawić się w dobrej kompanii, nie różniłem się zresztą pod tym względem od większości moich rówieśników. Wiecie, jak to jest, też byliście młodzi. Wśród was jednak istnieje system zakazów i ograniczeń: władza rodzicielska, opiekunowie, przełożeni i starszyzna, obyczaj wreszcie. Wśród nas tego nie ma. Młodzież ma pełną swobodę i korzysta z niej. I tworzy własne wzorce zachowań, głupie, ma się rozumieć, iście młodzieńczą głupotą. Nie napijesz się? To co z ciebie za wampir? Nie pije? To nie zapraszać go, psuje zabawę! Nie chciałem psuć zabawy, a możliwość utraty akceptacji towarzyskiej przerażała mnie. No i była zabawa. Hulanka i swawola, biba i popijawa, w każdą pełnię księżyca latało się do wsi i piło, z kogo popadło. Najpaskudniejszą, najgorszego gatunku... hmm... ciecz. Nie czyniło nam różnicy, z kogo, byle... hmmm... hemoglobina... Bez krwi nie ma wszak zabawy! Do wampirek też jakoś śmiałości się nie miało, nim się nie łyknęło. Regis zamilkł, zadumał się. Nikt nie komentował. Geralt czuł, że ma straszną ochotę się napić. - Robiło się coraz huczniej - podjął wampir. - I w miarę upływu czasu coraz gorzej. Niekiedy jak się poszło w cug, to trzy, cztery noce nie wracałem do krypty. Śmieszna dawniej ilość... płynu pozbawiała mnie kontroli, co nie przeszkadzało w kontynuowaniu imprezy. Koledzy, jak to koledzy. Jedni przyjaźnie mitygowali, więc się na nich obraziłem. Inni namawiali, wyciągali z krypty na hulanki, ba, podsuwali... hmm... obiekty. I bawili się moim kosztem. (…) - Później - ciągnął Regis - wystąpiły alarmujące objawy. Zabawa i towarzystwo zaczęły pełnić rolę absolutnie drugorzędną. Zauważyłem, że mogę się bez nich obyć. Wystarczająca i naprawdę ważna stała się krew, nawet pita... - Do lustra? - wtrącił Jaskier. - Gorzej - odrzekł spokojnie Regis. - Ja nie odbijam się w lustrach. (…) Zacząłem wreszcie robić rzeczy niedopuszczalne, absolutnie nieakceptowalne, takie, jakich nie robi żaden wampir. Zacząłem latać po pijanemu. Którejś nocy chłopaki posłali mnie do wsi po krew, a ja chybiłem dziewczyny idącej ku studni, z rozpędu wyrżnąłem w cembrowinę... Chłopi mało mnie nie zatłukli, na szczęście nie wiedzieli, jak się do tego zabrać... Podziurawili mnie kołkami, odrąbali głowę, oblali wodą święconą i zakopali. Przedstawiacie sobie, jak czułem się po przebudzeniu? - Przedstawiamy - powiedziała Milva, oglądając strzałę. Wszyscy popatrzyli na nią dziwnie. Łuczniczka chrząknęła i odwróciła głowę. Regis uśmiechnął się nieznacznie. - Już kończę - powiedział. - W grobie miałem dość czasu na zastanowienie się nad sobą... - Dość? - spytał Geralt. - Jak wiele? Regis spojrzał na niego. - Ciekawość profesjonalna? Około pięćdziesięciu lat. Gdy zregenerowałem się, postanowiłem wziąć się w garść. Łatwo nie było, ale poradziłem sobie. Od tamtego czasu nie piję."

Pełna lista bajkowych szafiarek u pomysłodawczyni akcji, Robaczek, na blogu http://rozneladnerzeczy.blogspot.com/

"Mroczne materie" i czarownice

2010-08-19T15:50:00.008+02:00

Opaska: New Look
Bluzka: Dorothy Perkins
Spódnica: Parvati
Buty: Ecco

Przy wyjątkowym szczęściu udaje się od czasu do czasu trafić na książkę, która wydaje się napisana specjalnie dla czytelniczki. Kumuluje się w niej wszystko to, co lubisz, czytasz z wypiekami na twarzy i zazdrość cię zżera, że to nie ty jesteś szczęśliwą autorką. ;)
W moim przypadku podobne odczucia towarzyszą lekturze cyklu "Mroczne materie" Philipa Pullmana. Im dłużej czytam, tym silniejsze mam wrażenie, że powieściopisarz miał bezpośredni dostęp do tej szufladki w mojej głowie, która jest odpowiedzialna za kapryśny gust czytelniczy i zastanawiający rozrzut na regałach.
Uwielbienie dla powieści wiktoriańskiej i inspirowanych epoką klimatów steampunkowych? Proszę bardzo!
Namiętność do dobrej fantasy? "Mroczne materie" to najwyższe piętro fantasdrapacza chmur.
Nabyta przy okazji lektury powieści gotyckich sympatia dla literatury wywrotowej i antydogmatycznej - tak!
Poszukiwanie w lekturach dzielnych, silnych i mądrych bohaterek kobiecych - z powodzeniem.
Niesłabnąca miłość do archetypowych baśni? Z wzajemnością.
Chęć na wędrówki między światami - W drogę!
Dziecięca radość z lektury doskonałej przygodowej powieści z młodymi bohaterami? Czytając, tak jak Lyra, znów mam 13 lat.
I last but not least - znajomość z porządnymi czarownicami. A w niewielu powieściach można znaleźć tak wspaniałe czarownice jak Serafina Pekkala i jej siostry.

Poniżej kilka fragmentów przedstawiających czarownice z "Mrocznych materii", ale najpierw krótkie wyjaśnienie - ze świata czarownic przypłynęła do mnie zielono-czarna spódnica, asymetryczna, wielowarstwowa i ozdobiona sznurkową plecionką. Najbardziej pasowałby do niej stroik z igieł sosny obłocznej we włosach, ale w ich braku zadowoliłam się pawią opaską z nowo otwartego w Łodzi New Looka.

A teraz poznajcie czarownice:

"Kobieta była młoda (...) Miała piękne, jasnozielone oczy i tak jak wszystkie czarownice ubrana była w lekki strój z pasów czarnego jedwabiu; nie nosiła futra, kaptura ani rękawic. Wyglądało na to, że w ogóle nie czuje zimna. Jej czoło opasywał prosty łańcuszek z małymi, czerwonymi kwiatkami. Siedziała o jard od zaskoczonej Lyry na gałęzi z sosny obłocznej niczym na łagodnym koniu i kierowała nią tak dobrze jak najwspanialszy jeździec
– Masz na imię Lyra?
– Tak. A pani jest Serafina Pekkala?
– Zgadza się.
Lyra natychmiast zrozumiała, dlaczego Ojciec Coram kochał tę czarownicę i dlaczego uczucie to złamało mu serce (...)"

"Przez cały dzień nad jezioro przybywały czarownice, jak płatki czarnego śniegu na skrzydłach burzy, wypełniając niebo odgłosami trzepoczącego jedwabiu i świstem powietrza w igłach ich gałęzi z sosny obłocznej. Ludzie, którzy polowali w pobliskich lasach albo łowili ryby przy topniejących krach, słyszeli szepty dobiegające z zamglonego nieba; gdyby było klarowne, widzieliby na nim lecące czarownice, niczym cząstki ciemności unoszące się na niewidocznych falach.Do wieczora sosny rosnące wokół jeziora oświetlono od dołu setką ogni, a przed jaskinią zgromadzeń rozpalono wielkie ognisko. Tam po posiłku zebrały się czarownice. Serafina Pekkala zasiadła pośrodku; jej jasne włosy zdobił wianek z małych purpurowych kwiatków. Po lewej stronie usiadł Lee Scoresby, a po prawej – gość: królowa klanu łotewskich czarownic, której imię brzmiało Ruta Skadi.

(...) Była równie piękna jak pani Coulter, a ponadto miała tajemniczy, niezgłębiony i niedostępny ludzkim istotom czar. Mawiano o niej, że obcuje z duchami. Ruta była bystra i zapalczywa, miała wielkie czarne oczy. Podobno do jej kochanków należał także Lord Asriel. W uszach nosiła ciężkie kolczyki ze złota, a na czarnych lokach ozdobionych kłami śnieżnych tygrysów – koronę. Kaisa dowiedział się od jej dajmona, że łotewska królowa osobiście zabiła te tygrysy, pragnąc ukarać czczące je tatarskie plemię, ponieważ jego przedstawiciele nie oddali jej honorów, gdy odwiedzała ich terytorium. Bez tygrysich bogów Tatarzy odczuwali strach i melancholię i błagali Rutę, by pozwoliła im wielbić siebie zamiast zabitych zwierząt, czarownica jednak z pogardą odrzuciła ich prośbę. „Cóż dobrego może mi przynieść oddawana przez was cześć?”, spytała. A dla tygrysów i tak było już za późno. Taka była Ruta Skadi: piękna, dumna i bezlitosna."

"Serafina Pekkala powoli zbliżała się do niego, po czym wyciągnęła łuk, który następnie położyła przed sobą na ziemi. Nie wiedziała, czy w tym świecie ludzie znają taki gest, sądziła jednak, że jest uniwersalny i jednoznaczny. Mężczyzna rzeczywiście opuścił strzelbę i czekał, patrząc to na Serafinę, to na inne czarownice, a potem w górę, na ich krążące po niebie dajmony. Takich młodych, dzikich kobiet, ubranych w pasy czarnego jedwabiu i latających na sosnowych gałęziach, najwyraźniej nie było w jego świecie, lecz patrzył im w oczy śmiało i spokojnie."

Targowisko Próżności

2010-07-25T20:43:00.007+02:00

Bluzka - Marks&Spencer

Spódnica - Reserved

Sandałki - Ecco

Popadanie w zachwyt nad samą sobą jest nie tylko śmieszne, ale i bywa niebezpieczne.

Mimo to, oglądam dzisiejsze zdjęcia z zadowoleniem najedzonego kota wygrzewającego się przed kominkiem. Na ów stan wpływa zarówno wciąż dla mnie nowa fryzura, która urzeka mnie z każdym dniem coraz bardziej, "moja" bluzeczka szczęśliwym trafem ustrzelona na wyprzedażowym froncie, a przede wszystkim buty, których urodę przewyższa tylko wygoda użytkowania.

By choć trochę przystopować z autoafirmacją przypominam sobie główną bohaterkę wspaniałej powieściowej satyry Williama Makepeace'a Thackeray'a "Targowisko próżności".
Becky Sharp, pierwszoplanowa postać tej "powieści bez bohatera", to osóbka sprytna, urocza, gdy może się to okazać dla niej pożyteczne, nie mająca umiaru w zachwycie nad własna urodą, inteligencją, wykształceniem i rozmaitymi talentami.

Podziw dla siebie, w połączeniu z pogardą dla innych i całkowitym brakiem poczucia humoru, czyni z Becky pozbawioną serca egoistkę, po trupach dążącą do z góry upatrzonego celu, jakim jest zapewnienie sobie majątku i pozycji - dwóch rzeczy, których hojny pod względem przymiotów urody i umysłu los pozbawił "małej awanturnicy" z wiktoriańskiej Anglii.

Na swoje usprawiedliwienie Becky ma tylko poczucie klasowej niesprawiedliwości oraz racjonalne przeświadczenie, że w wielkim świecie pozorów, w którym bez chwili wahania rujnuje się przyjaciół, za sprawą których wcześniej osiągnęło się sukces, a para luksusowych spinek jest cenniejsza od szczerej miłości, kłamstwo i intryga stanowią bron tyleż skuteczną, co powszechną.

Polecam Wam samodzielnie zapoznanie się z zielonooką Becky Sharp i sprawdzenie, czy i na ile powiodła się jej prywatna rewolucja, podczas której gotowej na wszystko guwernantce udało się wywołać sporo zamętu.

Na zdrowie!

2010-07-15T17:57:00.027+02:00

Spacer nad morzem o zachodzie słońca - choć nie widać całej sylwetki, muszę pochwalić się profesjonalnie rozmytym tłem :)

Nawet nie zauważyłam, kiedy na początku lipca Szmaragdowo skończyło roczek. Co prawda, nigdy nie byłam najlepsza w zapamiętywaniu dat urodzin, rocznic itp., ale szafiarski blog to nie byle co - a tu święto przepadło. A akurat proponowano mi promocję pewnego gatunku herbaty i niefortunnie odmówiłam, bo herbatki preferuję zupełnie inne. Miałabym urodzinowy konkurs ze sponsorowanymi nagrodami, a tu klops, mogiła, konkursu nie będzie.
Ale z okazji okrągłej rocznicy pozwalam sobie na innego rodzaju akt propagandowy - zareklamowanie wyjątkowo bliskiej mi tematyki - dbania o zdrowie.

Odkąd MPF został szczęśliwym posiadaczem Canona, nie mam potrzeby poprawiania zdjęć, ale w tym wypadku zasepiłam, ot tak, dla samej radości zmienienia czegoś.

Chłodny (kiedy to było?!) wieczór na plaży:

baletki - Ecco
spódniczka - H&M
kurta - SH
chusta - Parvati

Promocja zdrowia podoba mi się pod każdą postacią. A choć nie zakończę dziś cytatem z Mickiewicza ani Kochanowskiego, to przypomnę na koniec sobie i Wam wspomnienia Magdaleny Samozwaniec, która w Marii i Magdalenie opisywała młodopolską modę na wychudzone gruźliczki. Nikt nie cieszył się w pierwszych latach ubiegłego wieku takim powodzeniem, jak piękności z ceglastymi wypiekami i oczami błyszczącymi gorączką. Te więdnące lilie słaniały się wdzięcznie na zakopiańskich ulicach i tuzinami umierały w pensjonatach, pociągając za sobą, kogo się tylko dało (jak wspomina autorka, zdrowym dawano wówczas te same talerze i sztućce, z których jedli chorzy, wszyscy spotykali się przy jednych stołach i spali w tych samym łóżkach).

Wraz z dwudziestoleciem międzywojennym dotarła do nas kultura zdrowia i sportu, a panny, zamiast kaszleć i umierać, jeździły na nartach i wędrowały w góry.

Jest w tym upiornym zdjęciu coś z umierania na galopujące suchoty.

Dziś, choć moda na zdrowie jest niezaprzeczalna, to wciąż pojawiają się tak niepokojące zjawiska, jak choćby heroinowy szyk na wybiegach, pro ana czy - z drugiej strony - gdzieniegdzie w Zachodnim świecie radosna afirmacji otyłości, razem z miażdżycą i cukrzycą.

Dlatego czuję się usprawiedliwiona.

MPF w roli utalentowanego pejzażysty

Konwencje przemijają z wiatrem, ale Scarlett jest wieczna

2010-06-28T14:12:00.020+02:00

Przedstawiam Wam dzisiaj sukienkę, która jest dla mnie wyjątkowa - została w całości zaprojektowana przeze mnie, samodzielnie wybrałam jej materiał, uszyła ją utalentowana Pani Krawcowa, akceptując wszystkie moje zachcianki, a do tego - stanowiła prezent od MPF.

Jest to zatem strój tak mój, jak nic, co jestem w stanie znaleźć na sklepowym wieszaku. Sukienka nie jest skromna - zapewne można ją nazwać wyzywającą - i nie ma nic wspólnego z jakimkolwiek znanym mi obowiązującym trendem. Choć jest szkarłatna, nie wybrałam do niej stonowanych dodatków, a naszyjnik z korali, wyraziste kolczyki i dla dopełnienia efektu - czerwone róże.
Mimo to, czułam się w niej doskonale.

Do nowej sukienki najlepiej pasuje nowa fryzura - po latach poszukiwań znalazłam fryzjera mojego życia :)

Kiedy założyłam tę sukienkę, poczułam przy sobie obecność ducha (nie wierzę, że bohaterowie literaccy nie bywają duchami) nieśmiertelnej i niepojętej Scarlett O'Hary, świadomej potęgi, jaką budzi odpowiednio ubrana kobieta.

Proponuję Wam jedną z tych powieści, o których milczą polskojęzyczne syntezy literatury powszechnej, choć kolejne pokolenia czytelniczek pochylają się nad nią z wypiekami na twarzach.
Powieść, którą - posługując się określeniem mojej literaturoznawczej idolki, Ewy Kraskowskiej - warto przeczytać jako kobieta. Książkę, o której warto pomyśleć suwerennie, bez powtarzania kalek i komunałów.

"Przeminęło z wiatrem" to epos umierającego Południa, kronika młodego kapitalizmu i nowoczesności, z jej industrializacją, emancypacją i bezwzględną walką tych, którzy chcą przetrwać i znaleźć dla siebie miejsce w nowej rzeczywistości, i takich, którzy pragną ocalić symbole świata, który bezpowrotnie odchodzi w niebyt.

Przedstawiam Wam bohaterkę, która w swojej dziecięcej naiwności i uporze jest mi niesłychanie bliska, i z którą dzielę niepojęty dla tych, którzy go nie doświadczyli, wewnętrzny konflikt krwi, determinujący postępowanie Scarlett. Gdy wokół trwa wojna, a następnie toczy się równie zajadły konflikt dwóch stylów życia, w Scarlett nieprzerwanie rozgrywa się walka genów francuskiej arystokracji i irlandzkiego chłopstwa.

Kobietę, która jest powieściową patronką dzisiejszych przedsiębiorczyń - i wśród nich także moją.
I kobietę, na której błędach próbuję się uczyć, by uniknąć podobnych - dzięki temu, poznawszy Rhetta, szybciej (choć nie od razu), zorientowałam się, że to właśnie On!

Oto jedna z najsłynniejszych scen w historii powieści:

(…) ja - pomyślała ponuro - mam to, czego piękne panie zazwyczaj nie mają... gotowość na wszystko. I gdybym miała przynajmniej jedną porządną suknię...”

W Tarze jednak nie było ani jednej porządnej sukni, nie było nawet sukni co najmniej dwa razy nie nicowanej i nie łatanej.

„Wszystko się o to rozbije” - myślała, smutnie patrząc w podłogę. Widziała zielony dywan Ellen, zniszczony teraz, podeptany, podarty i poplamiony przez dziesiątki mężczyzn, którzy na nim spali, i widok ten jeszcze bardziej ją zasmucił, bo uświadomił jej, że Tara jest tak samo wynędzniała jak ona. Atmosfera mrocznego pokoju działała na nią przygnębiająco, skierowała się więc w stronę okna, odemknęła okiennicę i wpuściła do pokoju ostatnie promienie zimowego zmierzchu. Zamknęła okno, oparła głowę o aksamitne portiery i poprzez pastwisko popatrzyła na ciemne cedry cmentarzyka.

Zielone aksamitne portiery drapały ją lekko i przyjemnie w policzek, zaczęła więc ocierać o nie twarz jak kot. I naraz przyjrzała im się uważnie.

W minutę później przesuwała w stronę okna ciężki stół o marmurowanym blacie, którego rolki wydawały straszny zgrzyt. Ustawiła go wreszcie pod oknem, zebrała spódnicę, weszła nań i na palcach starała się dosięgnąć drążka, na którym wisiały portiery. Udało jej się to z wielkim trudem, szarpnęła więc tak mocno, że gwoździe powypadały że ścian i drążek z portierami spadł z hukiem na podłogę.

(…) - Skocz na strych, Mammy, i znajdź mi moje pudło patronów! - zawołała, lekko ją popychając. - Chcę zrobić sobie nową suknię.(…) Czy sama nie rozumiesz, że muszę pojechać do Atlanty, aby postarać się o pieniądze na podatki? Muszę za wszelką cenę zdobyć pieniądze. (…)

Kiedy uprzątnięto po kolacji, Scarlett i Mammy rozłożyły patrony na stole w jadalnym, podczas gdy Zuela i Karina wypruwały atłasową podszewkę z portier, a Melania miękką szczotką do włosów czyściła aksamit. Gerald, Will i Ashley rozsiedli się w pokoju i paląc śmieli się z tego kobiecego zamieszania. Wszyscy poddawali się radosnemu podnieceniu, które zdawało się emanować że Scarlett - podnieceniu, którego nie rozumieli.

(…)

„Nie mają pojęcia, co się rzeczywiście dzieje że mną, z nimi czy z całym Południem. Dotąd jeszcze myślą, mamo wszystko, że nic naprawdę strasznego nie może się zdarzyć nikomu z nich, ponieważ noszą nazwisko O'Hara, Wilkes czy Hamilton. Nawet Murzyni myślą tak samo. Och, jacyż są głupi! Nigdy tego nie zrozumieją! Będą w dalszym ciągu myśleli i żyli jak dotąd i nic ich już nie zmieni. (…) Nie zmieniają się, aby dostosować się do zmienionych warunków, bo wydaje im się, że ten stan rzeczy lada chwila minie. Myślą, że Bóg zrządzi cud specjalnie dla nich. Mylą się jednak. Jedynym cudem, jaki może się tutaj zdarzyć, jest ten, który ja zdziałam za pośrednictwem Retta Butlera... Oni się już nie zmienią nigdy. Może to dlatego, że nie potrafią się zmienić. Ja jestem jedyną, która stała się inna. I ja bym się nie zmieniła, gdybym mogła tego uniknąć”.

(…) brała życie, jak szło, że przeciwstawiała się rogatą duszą wszystkim przeszkodom, jakie napotykała, że walczyła z uporem, który nie przewidywał klęski, i nie przestawała walczyć nawet w chwili, gdy klęska była nieunikniona

(…) pomyślał, że jednak nigdy nie spotkał się z takim męstwem jak odwaga Scarlett O'Hara, która na podbój świata szła w aksamitnych portierach swojej matki i piórach, wyrwanych z koguciego ogona.

Szukać Avalonu we mgle

2010-06-07T18:23:00.011+02:00

spódnica - Parvati
bluzka - sh
buty - Ecco
torebka - Valentina
a także, dziś na widoku, ulubiona Antoinette

Czy ktoś mnie jeszcze pamięta? - chciałoby się zapytać.
Ubogie i nieregularne relacje ze Szmaragdowa nie świadczą bynajmniej o tym, że nie mam ochoty stroić się i pozować do zdjęć, ponieważ to wszystko, z właściwą sobie próżnością, uwielbiam.
Po prostu i banalnie za dużo pracuję, a za mało odpoczywam, aby mieć chęć na zdjęciowe spacery.

A zasypiając marzę o teleportacji na zieloną wyspę, gdzie pod kwitnącymi jabłoniami można po prostu być i ze spokojem pozwalać czasowi upływać tak, jak chce (podczas gdy w rzeczywistości staram się z wysiłkiem zaginać czasoprzestrzeń i modelować ją do aktualnych potrzeb).
Substytutem pobytu na szczęśliwej wyspie był niedzielny spacer po arboretum, wśród kwitnących różaneczników, drzew i brzęczących pszczół.
Pełne bujnego życia miejsce skojarzyło mi się z wyspą kapłanek w powieści Marion Zimmer Bradley "Mgły Avalonu", którą onegdaj, w przeszłości nudnej i nie wypełnionej po brzegi twórczymi zajęciami, lubiłam czytywać ciągle od nowa.

Chwilami mam wrażenie, że te spokojne i wolno przemijające popołudnia odpłynęły do innego świata jak Czarowna Wyspa.
Ale może nie?

Dzielę się dziś powieścią, która była dla mnie onegdaj bardzo ważna. Dotąd w lesie czy na łące rozglądam się za miejscami, "gdzie welon oddzielający oba światy jest najcieńszy. (...) wystarczy, że przejdzie w tym miejscu przez mgły i znajdzie się w Avalonie".

"Viviana podzielała jedną z zasad druidycznej wiary: że wielkie siły, które stworzyły wszechświat, nie powinny być czczone w pomieszczeniach zbudowanych ludzkimi rękoma, a Wieczności nie wolno zamykać w żadnym przedmiocie ludzkiego wyrobu. Dlatego zwierciadło Pani Jeziora nie było zrobione z brązu ani nawet ze srebra. Za nią wznosiły się szare głazy starożytnej Świątyni Słońca, zbudowanej przez Lud Świetlisty, który wieki temu przybył tu z Atlantis. Przed nią leżało wielkie jezioro, otoczone wysokimi, falującymi trzcinami i otulone mgłą, która teraz otaczała ziemie Avalonu nawet w słoneczne dni. Ale poza tym jeziorem rozciągały się tu inne jeziora i wyspy na całej przestrzeni zwanej Krajem Lata. Przez większość roku były to zalane słoną wodą trzęsawiska i moczary, ale w środku lata bagna osychały w słońcu, odsłaniając żyzną ziemię, zdatną do wypasania na niej zwierząt, bogato porośniętą trawą i roślinnością.
W tym miejscu Brytanii morze cofało się rok za rokiem, oddając coraz więcej suchego lądu... kiedyś cała ta ziemia będzie żyzna i bogata. Ale nie Avalon. W tej chwili Avalon leżał na wieki zatopiony we mgłach, ukryty dla wszystkich, poza garstką wiernych. Kiedy pielgrzymi przybywali do chrześcijańskiego klasztoru, który mnisi nazywali Szklanym Miastem, Świątynia Słońca była dla nich niewidoczna, istniała w innym, obcym świecie. Patrząc na Świątynię za pomocą Wzroku, Viviana mogła dostrzec kościół, który zbudowano na jej miejscu."

"Łódź sunęła w gęstej, nieprzeniknionej mgle (...)
A potem w jednej chwili mgła zniknęła, jakby rozsunięto kurtynę.
Przed nimi rozciągał się skąpany w słońcu pas wody i zielone wybrzeże. Tu także był Tor – Viviana usłyszała, jak dziewczynka ze zdumienia szybko łapie powietrze. Na szczycie tego Toru wznosił się bowiem okrąg z ogromnych kamieni, błyszczących w słońcu.
Wiodła do nich szeroka procesjonalna droga, wijąc się spiralnie wokół tego ogromnego wzgórza, na sam szczyt. U stóp Toru stały budynki, w których mieszkali kapłani, a na zboczu widoczna była Święta Studnia i srebrne odbicie zwierciadlanego jeziorka. Wzdłuż brzegu rosły jabłkowe sady, nad nimi dęby. Między konarami połyskiwały złotem jemioły, jakby zawieszone w powietrzu.
– Jakie to piękne – wyszeptała Morgiana, a Viviana usłyszała zachwyt w jej głosie. – Pani, czy to prawdziwe?
– To jest bardziej prawdziwe niż jakiekolwiek inne miejsce, które w życiu widziałaś – odpowiedziała Viviana – i wkrótce się o tym przekonasz.
Łódź dopłynęła do brzegu i osiadła na piaszczystym dnie; milczący wioślarze przywiązali ją liną i pomogli wysiąść Pani Jeziora.
(...)
Przez całe życie miała pamiętać ten pierwszy widok Avalonu o zachodzie słońca. Zielone łąki schodziły łagodnie w dół aż do trzcin okalających brzeg Jeziora. Po wodzie sunęły łabędzie, cicho, jak ta magiczna łódź. Między jabłoniami i dębami wznosił się niski budynek z szarego kamienia i Morgiana z daleka widziała odziane na biało postacie poruszające się wolno po ocienionych drzewami alejkach.
Słyszała dochodzący skądś cichy dźwięk harfy. (...)"

Nazywam się Ewa, a to znaczy życie

2010-04-27T12:06:00.007+02:00

Chusta – Parvati

Spódnica – Parvati

Torebka – Venezia

Baletki – Ecco

Żakiet – sh

Kolczyki i naszyjnik – zielone ;)

Co prawda, w moim przypadku jest to imię dopiero nr 3, ale za to jedyne, jakie wybrałam sobie samodzielnie.

Jest to także imię bohaterki kolejnej powieści Isabel Allende, z którą chciałabym Was zapoznać, Ewy Luny. Dokonana przez chilijską powieściopisarkę apologia życia i siły opowieści najlepiej smakuje wiosną, kiedy podczas lektury można wylegiwać się w pięknych okolicznościach przyrody, patrząc, jak w oczach rośnie to i owo, a po niebie płyną lekkie cirrocumulusy czy coś w ten deseń.

Niestety, kiedy wytęskniona wiosenka stoi w progu, ja mam akurat najwięcej do zrobienia w ciasnych i dusznych pomieszczeniach gabinetów, sal wykładowych, bibliotek itp.

A na obserwację tych wszystkich cudowności na ziemi i niebie zostaje mi mniej czasu, niż bym sobie życzyła. Stąd także blogowe ubóstwo, które przykrywam migawkę z weekendowego spaceru w stylu boho

Oswajam wiosnę odcieniami zieleni i czekam na majowy weekend.

A na zachętę fragmenty opowieści Ewy Luny:

Nazywam się Ewa, co według pewnej książki, jaką posłużyła się moja matka, wybierając dla mnie imię, znaczy życie. Urodziłam się w najdalszym pokoju mrocznego domu i wzrastałam wśród staroświeckich mebli, łacińskich książek i ludzkich mumii, choć nie wpędziło mnie to w melancholię, bo przyszłam na świat z zapisanym w pamięci tchnieniem puszczy. Mój ojciec, Indianin o żółtych oczach, pochodził z miejsca, w którym łączy się sto rzek, pachniał lasem i nigdy nie spoglądał prosto w niebo; wychował się pod koronami drzew i światło wydawało mu się nieprzyzwoite. Consuelo, moja matka, spędziła dzieciństwo w legendarnej krainie, gdzie poszukiwacze przygód od wieków wypatrywali owego miasta ze szczerego złota, które ujrzeli niegdyś konkwistadorzy w bezmiarze własnej zachłanności. Krajobraz tych stron odcisnął na niej swoje piętno, a ona, w sobie tylko znany sposób, zdołała przekazać je mnie.

Wspinał się na szczyty Andów ryzykownymi drogami, sprzedając towary w osadach, gdzie powietrze było tak czyste, że o zmierzchu widywało się anioły, pukał do wszystkich drzwi wzdłuż całego wybrzeża, zanurzony w parnym upale sjesty, zlany potem, rozgorączkowany z powodu wilgoci, zatrzymując się co jakiś czas, żeby pomóc iguanom, których łapy grzęzły w roztopionym przez słońce asfalcie. Przemierzał wydmy, żeglując bez busoli po morzu ruchomych piasków, nie oglądając się za siebie, by pokusa zapomnienia nie zmieniła mu krwi w czekoladę. Dotarł wreszcie w kwitnące niegdyś okolice, gdzie rzekami pływały dawniej łodzie wyładowane pachnącym ziarnem kakao. Dostatek skończył się tu wraz z odkryciem ropy naftowej - ziemie te popadały w ruinę pod naporem puszczy oraz w wyniku ludzkiego niedbalstwa. Zakochał się w tym krajobrazie. Wędrował przepełniony wdzięcznością, a rozglądając się oczarowanym wzrokiem, wspominał własną ziemię, twardą i wyschniętą, gdzie trzeba było wytrwałości mrówki, żeby wyhodować pomarańczę, w przeciwieństwie do tej tak obfitej w owoce i kwiaty niczym raj, który cudem uchował się przed złem.

Wkroczył do wielkiego, drewnianego domu, do którego nie przyjeżdżali jeszcze niedzielni turyści, witając się głośno ze wszystkimi, jak to miał w zwyczaju. Tym razem jednak nie dał ciotce okazji, żeby od razu włożyła mu do ust pierwszą porcję ciasta, nie pozwolił też psom na ich czułe powitania. Niecierpliwie szukał mnie wzrokiem, bo od kilku tygodni nawiedzała go we śnie zjawa w żółtej halce. Wodziła go na pokuszenie, wymykała się z rąk, rozpalała mu zmysły, żeby wreszcie - gdy po długim, zapalczywym pościgu, udawało mu się schwycić ją w ramiona - zabrać go na chwilę do nieba. Albo przeciwnie, przyprawiała o rozpacz, kiedy spocony i spragniony budził się nad ranem samotnie. Był już najwyższy czas, żeby ten stan dziwnego zamętu nazwać jakimś imieniem. Znalazł mnie siedzącą w cieniu eukaliptusa. Udawałam, że piszę dalsze odcinki serialu, choć w rzeczywistości obserwowałam go kątem oka. Siadłam tak, żeby wiatr podwiewał moją sukienkę, ale żeby popołudniowe słońce nadawało mi spokojny wygląd, całkiem niepodobny do tej żarłocznej kobiety, która dręczyła go po nocach.

Czas na „Serię niefortunnych zdarzeń”

2010-02-22T22:10:00.011+01:00

Płaszcz - Reserved
Bluzka - Parvati
Spódnica - Reserved
Kardigan - Wallis
Mitenki - H&M
Torebka - Venezia
Kozaki - Prima Moda

Wikipedia uczy, że kolor „fioletowy od zawsze kojarzył się z władzą, uduchowieniem i szlachetnością. Purpura była bardzo cennym barwnikiem naturalnym, uzyskiwanym z niektórych gatunków małży używano jej w starożytności a później w średniowieczu, do farbowania płaszczy osób piastujących wysokie stanowiska. (…) W latach 60. fiolet stał się kolorem buntu i przemian, uznawano go za niekonwencjonalny i prowokujący, zaś odcienie fioletu stały się symbolem młodości i poszukiwania wolności. (…). W okultyzmie fiolet jest kolorem najwyższej, siódmej czakry, jest symbolem najwyższego poziomu oświecenia duszy, jego domenami są intuicja, poszukiwanie i ciągłe samoulepszanie.”

W oczekiwaniu na pozycję, świętość i oświecenie, prezentuję zestaw tak fioletowy, jak tylko można sobie wymarzyć. Od jakiegoś czasu na dziesięć nowych ubrań, siedem mniej więcej przypomina śliwkę.

A kiedy zabłąkam się w galerii handlowej, MPF wie, że może szukać zguby tam, gdzie wystawy kuszą fuksją i purpurą.

Na cześć fioletu przywołuję epizod z pierwszej części niezrównanej „Serii niefortunnych zdarzeń” Lemony’ego Snicketa, pt. „Przykry początek”. Poznajcie Violet Baudelairne i niech fiolet będzie z wami!

„- Ależ Wioletka to jeszcze dziecko! - oburzył się ktoś z aktorów. - Jest za młoda, aby wstąpić w związek małżeński.

- Wcale nie, o ile otrzyma zgodę prawnego opiekuna - rzeki Hrabia Olaf. - A tak się składa, że jej prawnym opiekunem jestem właśnie ja, jej obecny mąż.

- Ten świstek papieru nie jest żadnym oficjalnym dokumentem! - oświadczyła z mocą

Sędzia Strauss.

- To zwyczajny rekwizyt sceniczny.

Hrabia Olaf wyjął świadectwo z rąk Wioletki i podał Sędzi Strauss.

- Proszę przyjrzeć się dokładnie, a może rozpozna pani urzędowy druk magistratu. (…) Zdobycie fortuny Baudelaire'ów okazało się dziecinną igraszką. A teraz wybaczą państwo, ale panna młoda i ja spieszymy do domu na noc poślubną.

- Najpierw wypuść Słoneczko! - wrzasnął Klaus.

- Gdzie jest Słoneczko? - zainteresował się pan Poe.

- Chwilowo nie może się wyrwać - rzeki Hrabia Olaf - jeśli daruje pan niewinny żarcik. -

Oczy mu lśniły, gdy naciskał guziki krótkofalówki i czekał, aż z drugiej strony zgłosi się

hakoręki. - Halo? Jasne, że ja, a kto, idioto. Wszystko poszło zgodnie z planem. Wyjmij

Słoneczko z klatki i dostarcz mi je natychmiast do teatru.

(…)

- Przepraszam bardzo - odezwała się nagle Wioletka - ale moim zdaniem państwo się

mylą.

Wszystkie głowy zwróciły się w stronę najstarszej z sierot Baudelaire.

- Co mówiłaś, Hrabino? - spytał Olaf.

- Nie jestem żadną hrabiną - sprostowała dobitnie Wioletka; „dobitnie” znaczy tu: „śmiało

i pewnie”. - Tak mi się przynajmniej wydaje.

- A to dlaczego? - spytał Olaf.

- Bo wbrew temu, co mówi prawo, nie podpisałam dokumentu własnoręcznie - odparła

Wioletka.

- Jak to nie? Przecież wszyscy widzieli! - Brew Hrabiego Olafa zaczęta podnosić się do

góry co oznaczało gniew.

- Obawiam się, że twój mąż ma rację, kochanie - potwierdziła ze smutkiem Sędzia Strauss.

- Nie ma sensu zaprzeczać. Zbyt wielu świadków.

- Jak większość ludzi - oznajmiła Wioletka - jestem praworęczna. A podpisałam dokument

lewą ręką.

- Co takiego?! - wrzasnął H

Hrabia Olaf. Wyrwał świadectwo z rąk Sędzi Strauss i spojrzał na

podpis. Oczy strasznie mu błyszczały. - Ty oszustko! - syknął do Wioletki.

- Ona nie jest oszustką! - stanął w obronie siostry Klaus. - Sam widziałem, jak trzęsła jej

się lewa ręka, gdy składała podpis.

- Tego się nie da udowodnić - powiedział Hrabia Olaf.

- Jeśli pan pozwoli - zaproponowała Wioletka - to z największą przyjemnością podpiszę

się jeszcze raz, na oddzielnej kartce papieru, najpierw prawą ręką, a potem lewą. Porównamy

oba podpisy z tym na dokumencie i przekonamy się, który jest bardziej podobny.

- Taki drobiazg jak ręka użyta do podpisu nie ma tu najmniejszego znaczenia - powiedział

Hrabia Olaf.

- Za pozwoleniem - odezwał się pan Poe - w tej sprawie wołałbym oddać głos Sędzi

Strauss.

Wszyscy spojrzeli na Sędzię Strauss, która ocierała właśnie resztki łez.

(…)

- Jeżeli - zaczęła powoli - Wioletka jest praworęczna, a podpisała dokument lewą ręką, to trzeba uznać, że podpis ten nie spełnia wymogów prawa małżeńskiego. Prawo wyraźnie stanowi, że dokument musi zostać podpisany przez pannę młodą własnoręcznie, czyli jej własnym charakterem pisma. Stąd wniosek, że zawarty przed chwilą związek małżeński jest nieważny. Ty, Wioletko, nie jesteś hrabiną, a pan, Hrabio Olafie, nie może rozporządzać majątkiem Baudelaire'ów.

- Brawo! - zawołał ktoś z widowni i parę osób zaczęło klaskać.

O ile nie jesteście prawnikami, zdziwić was może, że plan Hrabiego Olafa upadł tylko dlatego, że Wioletka podpisała się lewą ręką zamiast prawą. Ale prawo to dziwna rzecz. Jest, na przykład, taki kraj w Europie, którego prawo żąda, aby wszyscy piekarze sprzedawali chleb po rej samej cenie. Na pewnej wyspie prawo zabrania wywożenia za granicę owoców. A niedaleko waszej miejscowości leży miasto, do którego prawo zabrania mi się zbliżyć na odległość mniejszą niż pięć mil. Gdyby Wioletka podpisała świadectwo ślubu prawą ręką - prawo uczyniłoby ją nieszczęsną hrabiną, ponieważ jednak podpisała lewą - pozostała (co za ulga!) nieszczęsną sierotą.”

Promyk, czyli co mnie uszczęśliwia

2010-02-07T18:54:00.017+01:00

W ogrodzie na zamku Książ - Szmaragdę uszczęśliwia to, co wybudowano przynajmniej 100 lat temu. Im wcześniej, tym lepiej.

Tym razem będzie nieszafiarsko, nieliteracko i w ogóle nietypowo, a to za sprawą Pani La Mome, która zaprosiła mnie do zabawy Happy Blog.
O wielu rzeczach, które sprawiają mi szczerą frajdę pisałam już przy okazji szafiarskiej zabawy 10 faktów z mojego życia w poście Wampiryczne Bollywood pod paprotką.

W drodze na Czerwone Wierchy.

Dałoby się uzbierać jeszcze przynajmniej kilkanaście takich dziesiątek i gdzieś tam po drodze byłyby zapewne zabawy z modą, ale dreszcz prawdziwego szczęścia (fankom Montgomery mogę powiedzieć - promyk) przychodzi najczęściej wtedy, kiedy mam na sobie sprane szorty i polar. Ubłocone buty. Powyciąganą bluzę. Kostium kąpielowy. Nocną koszulę.
Czy inne odzienie, które z całą pewnością nie zasługuje na miano kreacji roku.

Uszczęśliwia mnie oczywiście MPF - uroczy jak ShahRukh Khan, inteligentny jak Einstein, zaradny jak James Bond, bystry i przenikliwy niczym Sherlock Holmes, a przy tym wymarzony towarzysz podróży.

Na Caryńskiej teżA to właśnie włóczęga daje mi najwięcej szczęścia.

Odpoczynek na murze po szczęśliwym spacerze z Ojcowa do Pieskowej Skały

Jak widać na zdjęciach, póki co prawie nie wyściubiam nosa poza granicę, ale żyję nadzieją, że
Jeszcze raz dziękuję Pani La Mome i zapraszam do zabawy Happy Blog Mademoiselle Emnildę

Szmaragda uszczęśliwiona faktem, że do fortu w Srebrnej Górze można się wdrapać w sukience ;)

Artystka na Parnasie

2010-01-18T07:08:00.017+01:00

chusta - z dna szafy
płaszcz - Reserved
ażurowe rękawiczki - Pani Rękawiczarka
mitenki - H&M
dwie spódnice - obie z Parvati
buty - nieśmiertelne glany
torebka - Venezia
... i kkk, czyli kolejne kiczowate kolczyki

Już jako szkrab przejawiałam skłonności do tego, żeby wyglądem raczej odstawać od innych niż ich naśladować. Kiedy udało mi się skomponować szczególnie dziwaczny strój, moja Mama z politowaniem kręciła głową i mruczała „artystka”. Zapewne widząc mnie dzisiejszego popołudnia wystawiłaby podobny komentarz.

Zestaw jest luźno inspirowany nowym filmem Terry’ego Gilliama Parnassus, a dokładnie wyglądem głównej bohaterki, malowniczo potarganej i wystrojonej w bajecznie kolorowe szmatki. Chociaż samego obrazu nie mogę polecić – po sylwestrowym seansie zdiagnozowaliśmy z MPF przerost formy nad treścią i zgodnie uznaliśmy, że najpiękniejszą częścią filmu był zwiastun – to do modowego szaleństwa zachęcam o każdej porze (dnia i roku).

Zestaw miał oswoić zimę złą. Przyznam, że z Panią Mroźną mamy do siebie stosunek ambiwalentny. Ona mi maluje cudne krajobrazy i jednocześnie szczypie w noc, a ja ją traktuję jak uciążliwego kopciuszka, który od czasu do czasu wymyka się na bal budząc powszechny zachwyt.

W tym roku Lodowa zafundowała mi przedłużającą się chorobę, na co zareagowałam ignorowaniem jej wdzięków. I tak np. bliższy kontakt ze śniegiem miewałam tylko wówczas, gdy przychodziło mi odśnieżać samochód, a wtedy, niestety, nie budził we mnie skojarzeń z lepieniem bałwana i słodkim dźwiękiem dzwoneczków przy sankach.

Kiedy wczoraj MPF zaproponował mini-wycieczkę do Kalisza, uznałam, że możemy się ze Śnieżną ostrożnie przeprosić. Pozachwycałam się urodą Pani Zimy, ale żeby znów podstępnie nie zaatakowała, uzbroiłam się w dwie spódnice i wełnianą chustę.

I choć Zima piękna jest niewątpliwie, to trudno z całkowitym zaufaniem podchodzić do kogoś, kto porywa chłopców i więzi ich w lodowych pałacach sinych z zimna:

 „- Czy zimno ci jeszcze? – spytała i pocałowała go w czoło. Pocałunek był  zimniejszy od lodu, dotarł prosto do serca, które już i tak na pół zlodowaciało; było mu tak, jak gdyby miał umrzeć; ale tylko przez chwilę, potem zrobiło mu się dobrze; nie czuł już zimna.  (…) Kay spojrzał na nią; była bardzo ładna; nie mógł sobie wyobrazić mądrzejszej i piękniejszej twarzy; teraz nie wydawała mu się już z lodu jak przedtem, kiedy ją widział za oknem, gdy kiwała do niego; w jego oczach była doskonałością, nie bał się wcale, opowiedział jej, że potrafi rachować z pamięci i nawet z ułamkami, że wie, ile kwadratowych mil liczy kraj i ile ma kraj mieszkańców; a ona uśmiechała się bez przerwy; wtedy pomyślał sobie, że wie jeszcze za mało, i spojrzał w wielką, wielką przestrzeń, a ona leciała z nim wysoko ponad czarnymi chmurami, wicher szumiał i wył, tak jakby śpiewał stare pieśni. Lecieli ponad lasem i jeziorami, nad morzem i lądem; daleko pod nimi gwizdał zimny wiatr, wyły wilki, śnieg iskrzył się, wyżej leciały czarne, kraczące wrony, a nad wszystkim wysoko w górze księżyc świecił jasno  i Kay patrzył nań przez całą długą zimową noc; w dzień zaś spał u stóp Królowej Śniegu.”

Przyznam, że już od samego patrzenia na uwieczniony spacer po Kaliskiej starówce robi mi się zimno. Może tak zamienić się w kota i zwinąć się w kłębek na jakimś ciepłym piecu?

W Rogalinie czas nie płynie...

2009-12-14T14:36:00.019+01:00

Szmaragda w Rogalinie:
Bolerko - H&M
Bluzka - Dorothy Perkins
Spódnica - Parvati
Torebka - Venezia ( wersja mini, czyli pół torebki)
Baletki - Ecco

Dla Emnildy :)

...Przynajmniej w parku, w w którym upływ lat widać tylko po powolnym upadku kilkusetlenich dębów. I w pałacowej galerii, w której dawni właściciele zgromadzili imponującą, jak dla mnie, kolekcję XIX-wiecznego malarstwa. Szczęście, że MPF (Mój Prywatny Fotograf) wykupił możliwość robienia zdjęć w pałacu, w przeciwnym razie dałabym się wyprowadzić z galerii tylko wówczas, gdybym porządnie zgłodniała i została wywabiona np. kiełbaską na sznurku. A wszystko przez moją nieracjonalną, acz gorącą miłość do prerafaelitów, Galahadów na koniu (był taki w galerii!) i innych Pań Jeziora, na które MPF ma soczysty cytat z Monty Pythona (z pamięci: "Nie możesz zostać królem tylko dlatego, że jakaś mokra lafirynda rzuciła w ciebie mieczem"). Co, rzecz jasna, znacząco nie wpływa na długość mojego zagapiania się na kicze pokazujące rude nimfy w szerokich kiecach albo i bez.

Nietrudno znaleźć literacki komentarz dla prerafaelickich fantazji i modernistycznych piękności słaniających się na obrazach jak więdnące lilie. Ale przyznam, że literaturą najbardziej a propos Rogalińskiej galerii jestem zmęczona. I poezje owych Tetmajerów, Rimaudów (Nie wierz mu: on jest wściekłym kochankiem Rimbaudów..." - a więc nie wierzę ;) ) i innych Micińskich są dla mnie tak samo strupiałe, jak "Ludzie żywi" Boya z całą ciężką legendą młodopolskiej cyganerii.

Brakuje im poczucia humoru, mówiąc wprost. Ale wystarczy odwrócić się na Wyspy, by znaleźć licznych przedstawicieli tej najwyższej z cnót, jaką jest boski zmysł, sense of humour.

I stamtąd właśnie, specjalnie dla Was, XIX-wieczny Oskar Wilde:

Mój typ

"(...) piękność, prawdziwa piękność kończy się tam, gdzie się zaczyna intelektualizm. Jest on już sam w sobie rodzajem przesady i psuje harmonię każdej twarzy. I niech tylko człowiek się zamyśli, zaraz cały się staję nosem albo czołem, lub czymśkolwiek innym szpetnym. Spójrz tylko na ludzi pracujących z powodzeniem w jakimś uczonym zawodzie. Jacyż brzydcy! Oczywiście z wyjątkiem dygnitarzy kościelnych. Ale też w kościele wcale się nie myśli. Biskup osiemdziesięcioletni mówi zupełnie to samo, czego go nauczono, gdy miał lat osiemnaście, i dlatego też zawsze wygląda zachwycająco. Twój tajemniczy młodzieniec, którego nazwiska nigdy mi nie wymieniłeś, a którego portretem jestem istotnie oczarowany, na pewno nigdy nie myśli. Jestem o tym przekonany. Jest bezmyślną piękną istotą, która zawsze powinna tu być w zimie, kiedy nie mamy kwiatów, a także w lecie, kiedy nam potrzeba czegoś dla ochłodzenia naszego intelektu."

Tej pani udaje się godzić jedno z drugim

Jeśli obrazy, to tylko "Portret Doriana Gray'a"!

Z Canonem w Kórniku

2009-11-30T13:28:00.012+01:00

Ćwiczeń z Canonem ciąg dalszy - powyżej mój prywatny faworyt, jeśli idzie o
ulubiony duet: nowy świetny aparat - początkujący utalentowany fotograf.

Trzymam w dłoni malutki tomik wierszy Sergiusza Jesienina. Ostrzegam lojalnie, że za chwilkę będę cytować, choć wstydliwie. Zajmując się od kilku lat antropologią powieści (a to gatunek zasadniczo dialogiczny, egalitarystyczny, emancypacyjny itp. itd.) nauczyłam się podejrzliwie patrzeć na monologową poezję. Może i poetyzować nie wypada, ale z okazji końca listopada...
I faktu, że tocząca się na antenie radiowej Trójki rozmowa o spektaklu Janusza Głowackiego "Jesienin", granym w teatrze Ateneum w Warszawie, umiliła nam podróż autostradą A2. Ta sympatyczna dróżka zaprowadziła wcześniej do pięknego, choć zaniedbanego zamku Kórnik, pałacu w Rogalinie ze wspaniałą galerią XIX-wiecznego malarstwa (zrządzenie losu dla Emnildy - Moja Droga, masz pod nosem takie bogactwo modernistycznych femmes fatales Axentowicza i innych, a nic się nie chwaliłaś!), wreszcie - do Poznania, gdzie pragnąc dotrzeć do starego rynku, z iście szafiarskim wyczuciem skręciliśmy wprost do Starego Browaru ;).

Szmaragda w wydaniu jesienno-spacerowym:
Płaszczyk - podarunek od Magdy z Krakowa (czekam na Twój szafiarski blog!)
Chusta - Parvati
Bluzka - H&M
Spódniczka - Parvati
Zwariowane rokokowe buty (wiem, takie w oświeceniu nosili faceci ;) - sh
Torebka - Venezia (reklamacja uznana, ekspres naprawiony)

Przyznam, że pierwszym skojarzeniem z odwiedzonym zamkiem były oświeceniowe powieści gotyckie, ale pełne wzniosłości opisy przesłoniłyby skromną urodę zamku, któremu brakło troskliwej ręki państwa Darcych czy innych Walpole'ów. Choc może brytyjskie gotyckie cudeńka też lepiej podziwiać w kinie i w albumach, był ktoś i widział?
Z przekory nie zacytuję także najsławniejszej polskiej Kórniczanki, a właściwie Bninianki, skoro, jak stało w albumie przeglądanym w lokalnej restauracji, żaden prawdziwy Bninanin nie powie o sobie, że jest z Kórnika. :)

Kocham moją odzyskaną torebkę, czerwone buty i prześwietlone zdjęcia

A najbardziej słońce w listopadzie!

A teraz Jesienin:

Otwórzcie mi, stróże anieli,
Błękitne podwoje dni!
O północy anioł w bieli
Z moim wiernym koniem znikł.

Koń mój Bogu niepotrzebny!
Koń mój — siła ma i moc!
Słyszę: gryzie łańcuch srebrny,
Rży radośnie w głuchą noc.

Widzę: pędzi wśród zamieci,
Targa gniewnie gruby sznur.
Jak z miesiąca z niego leci
Sierść bułana w kłęby chmur.

Poetów najbardziej lubię wówczas, kiedy ze sobą rozmawiają. W dialogu z Jesieninem spotyka się jego tłumacz, Władysław Broniewski:

Nocny gość

Dlaczego pukasz do okien
nocą, gdy spać nie mogę?
Dlaczego ciężkim, powolnym krokiem
budzisz skrzypiącą podłogę?
A potem stajesz koło mnie,
a potem siadasz przy mnie -
oczy masz białe, ślepe i ogromne,
ręce masz zimne.
Pokazujesz mi plamę wilgotną,
ten ciemny ślad na koszuli,
i każesz mi ręką dotknąć,
i każesz do ust przytulić...
I znowu, i znowu, i znowu
stąpasz przez puste mieszkanie,
szalone, czerwone słowa
krwią wypisujesz na ścianie.
Ach, w oczach mi coraz ciemniej,
ach, coraz boleśniej w piersi -
odejdź, odejdź ode mnie,
nie pisz na ścianie tych wierszy!
Ja je znam, ja je dobrze pamiętam,
jak dziecię umarłe, pieszczę
wiersze okrutne, wiersze przeklęte,
słowa trumienne, złowieszcze.
Nie umiałeś ich zgubić, zapomnieć,
poszukać jaśniejszych, milszych -
a teraz nocą przychodzisz do mnie
i patrzysz na mnie, i milczysz...
A kiedy odejdziesz nad ranem,
oczy bezsenne będą bardzo boleć,
wtedy zobaczę zdjęty sznur od firanek
i otwartą brzytwę na stole.

A na koniec, o tzw. samobójstwie Jesienina, Jacek Kaczmarski:

Znajoma Rosjanka nad kieliszkiem twierdzi,
Że poeta - poetą staje się po śmierci.
- Śmierć samobójcza pasuje poecie -
Mówi pokazując Jesienina zdjęcie
Po zdjęciu z pętli. Ale twarz poety
Jak każda twarz martwa wygląda niestety.
Śmierć jakakolwiek - to zrządzenie boskie.
Lecz w Związku Radzieckim pismem wielbić Rosję
To w latach dwudziestych igranie ze zgonem,
Gdy płomienie nadziei stawały się płonne,
Najcichsze słowo mogło zrodzić zemstę
A sam fakt życia stawał się przestępstwem.
Więc przypuszczenie myśl nieufną biesi:
Może Jesienin sam się nie powiesił...
Nim sakwojaż w paski pociął miast powroza
Ręką - potem białą - jak rosyjska brzoza,
Nim sprawdził, czy wytrzyma ciężar tak ogromny
Decyzji - mówią, że już był nieprzytomny.
Skąd rany na twarzy, jakby pisał czołem
Schylonym po śmierci nad odległym stołem?
Skąd ślady na ciele po pobiciu sine,
Jakby miał się bronić przed swym własnym czynem?
Ktoś musiał mu pomóc w przejściu w nieśmiertelność
W zamian za nieobecność w tym, czym jest codzienność...
Lecz znajoma Rosjanka macha na to ręką:
Zbrodnia dla niej - zwykłością, samobójstwo - męką.
Dać się zabić to klęska, słabość i pokora,
W samobójstwie poety - czyn i metafora!
Więc szepcze: "Gałubczik, tyś moim Sergiuszkiem..."
I wisi Jesienin. Wisi nad jej łóżkiem.

No właśnie!
Uwaga, cytując poetów w żadnym razie nie zachęcam do naśladowania ich zgubnego stylu życia, manieryzmów i nałogów.

Kórnik

Następny przystanek: Rogalin.

Co potrafi Canon 500d, czyli Szmaragdowo w wersji de luxe

2009-11-19T20:21:00.015+01:00

Bluzka – Dorothy Perkins

Skórzana kamizelka – sh

Spódniczka – Esprit

Buty – Davos

Apaszka – z zimna zamieniona na futrzany szalik

Tragiczna krwawa torebka – Venezia

Szmaragda – przeziębiona

Wśród szafiarek wysyp postów tematyczno-fotograficznych. Ryfka dostała Nikona D3000, Baglady dostała Nikona D3000, a Szmaragda dostała Fotografa z Canonem 500d i wie z najpewniejszego źródła, że sprzęt ów bije Nikony na głowę ;) . Z tego powodu ogłaszam, że w Szmaragdowie nie będzie więcej fotek komórką cykanych – odtąd, miłe Panie, tylko prawdziwe sesje. Będę wdzięczna za wszystkie komentarze tyczące się nie tylko strojów i książek, ale i zdjęć. Proszę przy tym pamiętać, że my się dopiero uczymy. Przed Wami podwójny debiut – Ja w roli modelki, On w roli fotografa; Canon w roli bohatera, nowa torebka z Venezii w roli szarej eminencji.

Torebka miała być motywem przewodnim sesji. Kupiłam ją w Venezii w Galerii Krakowskiej (gdzie zawędrowałam w deszczu i mgle urwawszy się niecnie z konferencji naukowej) i przeznaczyłam na torebkę jeśli nie mojego życia, to przynajmniej dekady. Nabyta we wtorek, już w sobotę odwdzięczyła mi się zepsutym suwakiem i została oddana do sklepu, tym razem w łódzkiej Manufakturze. Trzymajcie kciuki za uznanie mojej reklamacji i rozważcie trzymanie się z daleka od Venezii, która za wygórowaną cenę oferuje towary nie takiej znów świetnej jakości, jakiej można by oczekiwać.

Zepsuta torebka popadła w niełaskę, a bez niej najbardziej wyrazistym elementem stroju jest spódniczka w kratkę angielskiej uczennicy, na którą zachorowałam dokładnie 1 września.

A w parze z wyspiarską spódniczką wspomnienie o najsłynniejszym wyspiarskim cyklu powieści dla młodzieży, czyli Harrym Potterze. Pisałam już, że najbardziej lubię literaturę anglosaską?

Powieści dla dzieci i młodzieży też się to tyczy, przy czym czarodziejski świat Rowling zdetronizował w moich oczach Zaczarowane Ogrody Burnett, a Hogwart chciałabym zobaczyć co najmniej tak samo, jak Nibylandię i Narnię.

"Harry nigdy nawet sobie nie wyobrażał tak dziwnego i wspaniałego miejsca. Oświetlały je tysiące świec unoszących się w powietrzu ponad czterema długimi stołami, za którymi siedziała reszta uczniów. Stoły zastawione były lśniącymi złotymi talerzami i pucharami. U szczytu stał jeszcze jeden długi stół, przy którym zasiadali nauczyciele. Tam właśnie zaprowadziła pierwszoroczniaków profesor McGonagall i kazała im się zatrzymać w szeregu, twarzami do reszty uczniów. W migotliwym blasku świec wpatrzone w nich twarze wyglądały jak blade lampiony. Tu i tam między uczniami połyskiwały srebrną poświatą duchy. Czując się trochę nieswojo pod tymi wszystkimi spojrzeniami, Harry popatrzył w górę i zobaczył aksamitnoczarne sklepienie upstrzone gwiazdami. Usłyszał szept Hermiony:

- Jest zaczarowane... żeby wyglądało jak prawdziwe niebo... Czytałam o tym w książce o historii Hogwartu.

Trudno było uwierzyć, że jest tam w ogóle sklepienie i że Wielka Sala nie jest po prostu otwarta na niebo."

Portret sentymentalny w literackim mieście

2009-11-13T20:31:00.009+01:00

W oczekiwaniu na wspaniałą sesję, która przyćmi wszystko to, co dotychczas pokazałam w szmaragdowie ;), dzielę się jednym jedynym zdjęciem zrobionym jakiś czas temu podczas króciutkiej wizyty w jednym z najbardziej literackich miast Europy.

Myślę, że palmę pierwszeństwa powinien dzierżyć Londyn, ale, póki co, jeszcze mnie tam nie zaniosło. A odwiedzone i uwiecznione na fotografii miasto w niczym nie ustępuje brytyjskiej stolicy bogactwem geopoetyckich znaczeń.

Podróż sentymentalna dotyczy, po pierwsze, powszechnie kojarzonych z tym miastem tekstów literackich, które kiedyś czytałam z wypiekami na twarzy, a teraz sądzę, że za ponowną lekturą, ktoś musiałby mi sporo zapłacić ;). Mam tu na myśli np. "Golema" Meyrinka z 1915 roku - z przyjemnością konstatuję, że wyrosłam z ekspresjonizmu niczym z zza krótkich portek.

Po drugie, z nostalgią oglądam na fotografii najbardziej szafiarski akcent, czyli ukochaną czerwoną spódnicę, której nie ma już wśród nas (została przeze mnie zanoszona na śmierć - tez macie ten bezlitosny odruch wobec ulubionych ubrań?)

I z miastem, i ze sfotografowanym miejscem wiąże się tyle tekstów literackich, że cytaty można liczyć na kopy. Ale, przekornie, pomijam całą literacką klasykę i prezentuję Wam fragment powieści dla młodzieży z cyklu "perełki mojego dzieciństwa". Zaczytywałam się tymi książkami i wciąż chętnie do nich zaglądam.

Kto odgadnie z jakiej książki pochodzi legenda o rabinie i czarownikach?

"Pewnego dnia, mówi legenda, do słynnego cudotwórcy i maga, rabina Jehudy Löwego ben Becalel, zwanego reb Löwe, człowieka znanego z wielkiej mądrości i uczciwości, zgłosiło się dwóch czarnoksiężników. Posiadali oni woreczek bezcennych klejnotów, który służył im do leczenia i wyrobu przeróżnych amuletów. Jednego z czarnoksiężników oczekiwała daleka podróż czy też jakieś wielkie kłopoty, a że obydwaj czarnoksiężnicy nie mieli do siebie zaufania, zdecydowali się na czas nieobecności jednego z nich złożyć woreczek z klejnotami w ręce rabina Löwe. Co zrobił reb Löwe? Po trzech dniach namysłu wezwał do siebie obu magów, odebrał od nich woreczek z klejnotami i wręczył im dwie połówki tego samego przedmiotu. „Gdy zgłosicie się do mnie z tymi dwiema połówkami — powiedział im — wówczas wydam wam woreczek”. Magowie zapytali: „A co będzie, rebe, jeśli przyjdziemy dopiero wtedy, kiedy ty już żyć nie będziesz? Nikt przecież nie jest nieśmiertelny”. Reb Löwe odparł: „Jeśli przyjdziecie do mnie z dwiema połówkami, wydam wam woreczek z klejnotami. Jeśli żyć nie będę, przyjdźcie po klejnoty do mojego grobu”. Tak odrzekł reb magom i ta odpowiedź przypadła im do gustu. Była w stylu tamtych lat, pełna tajemniczości i zagadkowości. Legenda ta jest przytaczana jako przykład mądrości rabina Löwe. Żaden z magów nie mógł bowiem sam odebrać klejnotów, potrzebny był wspólnik z drugą połówką przedmiotu. Klejnoty więc zostały znakomicie zabezpieczone."

Następnym razem motyw przewodni będzie stricte szafiarski - nabyłam drogą kupna torebkę mojego życia i czekam niecierpliwie na możliwość jej pokazania!

Dzień Spódnicy, Łódź Design i ruda kita

2009-10-25T17:53:00.017+01:00

spódnica - podobno przemycona z Pakistanu przez progressteronową globtroterkę
bluzka -polska firma SenStyl
kamizelka - SH
buty - Ryłko

Z uwagi na świętowany przez szafiarki Międzynarodowy Dzień Spódnicy (pewien młody człowiek usłyszawszy tę nazwę przy śniadaniu prawie udławił się kawą ;) ) prezentuję cudo konfekcyjne nabyte podczas którejś tam edycji festiwalu Dojrzewalni Róż "Progressteron" (dawniej. Teraz, odkąd kompletnie powariowali z cenami, bojkotuję tę skądinąd sympatyczną imprezę i rozwijam się o własnych siłach).

Spódnica jest jedwabna, kopertowa i bajecznie wielokolorowa, czego niestety nie oddają komórkowe zdjęcia, zrobione podczas weekendowego spaceru.

Lubię ją za dwuwarstwowość (stanowi de facto dwie spódnice, jest zatem spełnionym marzeniem szafiarki z niedużą szafą ;) ), nie lubię za długość, w której wyglądam w najlepszym razie możliwie.

Spacer, na który zabrałam spódnicę, miał cel w Łódź Art Center, gdzie odbywa się polecana przez Vintage Girl impreza Łódź Design Festiwal 2009. I prosto z stamtąd - prywatny hit festiwalu: latająca lampa.
Chcę taką!

Projekt eko-szafiarstwa?
Sukienka z surowca, jak widać, wybitnie wtórnego. Mnie nie przekonuje. A czy w ogóle kogoś?

Dla mnie rewelacja - od dzieciństwa uwielbiam wszelkie miękkie i ciepłe w dotyku materiały (nie znoszę śliskiej skóry, kocham zamsze :). Tak, kiedyś tuliłam się do pluszowych zasłon. Tak, teraz chcę kubek z "miłym" aksamitnym uszkiem i spodem.

Niestety poza tym festiwal mnie zawiódł. Może to impreza dla koneserów, dostrzegających filozofię w kształcie krzesła, a może po prostu dochodzi do głosu stary, dobry relatywizm.

I wreszcie gwiazda parku, przebijająca i spódnicę, i dzieła designu. Trudno było od niej oderwać wzrok. Ulubione zwierzątko Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, piszącej:

Drzewny pajacyk, Florek, wiewiórka
O oczach Włocha, a brzuchu Turka,
O uszach diabła, ruchach wariata,
Komik, filozof i akrobata,

Jak wspomina siostra poetki, Magdalena Samozwaniec, Pawlikowska zrobiła furorę na Francuskiej Riwierze, gdzie przedwojenne damy lubiły pokazywać się z domowymi zwierzakami - królowały, oczywiście, psy.
Gdy poetka wychodziła na spacer z Sorkiem, siedzącą jej na ramieniu oswojoną wiewiórką, wszystkie kobiety bladły z zazdrości.
Parkowa ruda kita nie miała zamiaru dać się oswoić i stanowić dodatek do stroju.
Nici z lansu.

Wiktoriańska sukienka i "Dziwne losy Jane Eyre"

2009-10-11T19:36:00.014+02:00

Wiktoriańska sukienka jest uszyta z grubej, ciężkiej i niezbyt miłej w dotyku tkaniny - można ją nazwać prawdziwie purytańską (z pewnością ciało nie doznaje przyjemności podczas jej noszenia ;)

Pierwotnie czekałam z tym postem na Dzień Edukacji Narodowej (w tym także mój), ale nie wyszło. Zatem premiera stroju angielskiej guwernantki dopiero dziś i od razu uprzedzam - nie nauczam w takim stroju. Suknia zakładana przeze mnie niezbyt często - byłyśmy razem na kilku teatralnych premierach, balecie w Teatrze Wielkim i koncercie poezji śpiewanej. Pasowałaby jeszcze, jak sądzę, na Castle Party i zlot miłośników Pratchetta. :)
Dla mojej własnej przyjemności i dla Mademoiselle Emnildy, która onegdaj napisała mi, że "Dziwne losy Jane Eyre" to jej ulubiona powieść wiktoriańska, przedstawiam stylizację od której wionie wiktorianizmem na (angielską) milę.
Najbardziej dumna jestem z wysokich, sznurowanych bucików guwernantki. W XIX wieku nosiły takie cudeńka dziewczynki (pamiętacie, jak mała Emilka Byrd Starr zdejmowała buty przed domem i biegała boso, aż kiedyś zapomniała je założyć i pokazała się bez bucików ciotce Elżbiecie?) uczennice- pensjonarki, nauczycielki itp.
Chodzi w nich także Susan Sto Helit - najlepsza nauczycielka Świata Dysku (a kiedy staje się Wnuczką Śmierci, samoistnie wydłużają się jej obcasy.

By podkreślić suknię i surowy charakter stroju przyzwoitej, protestanckiej nauczycielki, zrezygnowałam z ozdób we włosach i na szyi. Przemyciłam tylko bardzo skromne (jak na mnie) kolczyki, choć nie pamiętam, by Jane nosiła coś w uszach. Niby skąd?

W brzezinie, z braku odpowiednio wietrznego i melancholijnego wrzosowiska w najbliższej okolicy.

Miłe Panie, uczmy się od wiktoriańskiej guwernantki skromności, racjonalności i rzadkiego talentu obchodzenia się z mężczyzną:

"Napisałem dziś rano do mojego bankiera w Londynie, by przysłał mi pewne klejnoty, które ma w przechowaniu, dziedzictwo dla pań na Thornfield. Za dzień lub dwa, mam nadzieję, będę ci je mógł wysypać na kolana, gdyż każdy przywilej, każdy hołd, który bym złożył u stóp córki para, gdybym się z nią ożenił, będzie twoim.
- O, dajmy pokój klejnotom! Nie lubię słuchać, gdy się o nich mówi. Klejnoty dla Jane Eyre to brzmi tak nienaturalnie i dziwnie; wolę ich nie mieć.
- Sam ci założę kolię brylantową na szyję i diadem nad czołem, gdzie będzie odpowiedni, gdyż natura sama wycisnęła piętno szlachectwa na tym czole, Jane; i zapnę bransolety dokoła tych delikatnych rączek, i obciążę te drobne paluszki pierścionkami.
- Nie, nie! Niech pan myśli o czym innym i mówi o czym innym i w innym tonie. Niech pan nie przemawia do mnie, jak gdybym była pięknością; jestem tylko skromną kwakierską nauczycielką.
- Jesteś pięknością w moich oczach, pięknością wedle pragnień mego serca; delikatną i powiewną. (…) Ubiorę moją Jane w atłasy i koronki i będzie nosiła róże we włosach; i nakryję jej ukochaną głowę bezcennym welonem.
- A wtedy mnie pan nie pozna i nie będę już pańską Jane Eyre, lecz małpką w kurtce arlekina, lekkomyślną kobietką przystrojoną w cudze piórka. Równie przykro byłoby mi widzieć pana w aktorskim przebraniu, jak siebie w dworskiej toalecie; i nie nazywam pana ładnym, choć kocham pana tak gorąco, o wiele za gorąco, by panu pochlebiać. (…) Przez bardzo krótki przeciąg czasu będzie pan może taki jak teraz; przez bardzo krótki przeciąg czasu. A potem pan ostygnie; a potem stanie się pan kapryśny; a potem będzie pan poważny i surowy, a ja będę miała dużo kłopotu chcąc panu dogodzić. Gdy się pan jednak dobrze do mnie przyzwyczai, może mnie pan znów polubi - polubi, mówię, nie pokocha. Przypuszczam, że miłość pańska wypali się w sześć miesięcy, może prędzej. Czytałam w książkach pisanych przez mężczyzn, że to najdalszy kres, do jakiego sięga zapał miłosny męża. Jednak mam nadzieję, że jako przyjaciółka i towarzyszka nigdy nie stanę się niemiła mojemu drogiemu panu."

"Pan Rochester zaprowadził mnie do sklepu z jedwabiami; tam kazał mi wybrać materiały na pół tuzina sukien. Czułam się w najwyższym stopniu nieswojo, prosiłam, żeby można odłożyć tę sprawę; lecz nie; chciał, by zaraz teraz ją załatwić.Błagając energicznym szeptem, zdołałam wytargować, że zamiast sześciu będą dwie, te jednak postanowił sam wybrać. Z niepokojem widziałam, że oko jego błądzi wśród jaskrawych kolorów; wybrał nareszcie jedwab pięknego ametystowego odcienia i wspaniały różowy atłas.
Energicznym szeptem oświadczyłam mu wtedy, że niechże mi od razu wybierze złotą suknię i srebrny kapelusz; ja i tak nigdy się nie odważę nosić tego, co on wybierze. Z nieskończoną trudnością, gdyż uparty był jak kozioł, wyperswadowałam mu, by tamto zamienił na czarny atłas i perłowopopielaty jedwab.
(…) - Niech pan nie patrzy w ten sposób - rzekłam. - Jeżeli pan nie przestanie, nigdy nie włożę na siebie nic innego oprócz starych sukienek z Lowood; do ślubu pójdę w tej lila muślinowej: może pan sobie zrobić szlafrok z tego perłowego jedwabiu i nieskończoną ilość kamizelek z czarnego atłasu!
- Och, warto ją widzieć i słyszeć - zawołał. - Czyż nie jest oryginalna? Czy nie jest z niej filutka? Nie zamieniłbym tej jednej angielskiej dziewczyneczki za cały seraj sułtana, za wszystkie oczy gazel i kształty hurysek!<
Ta wschodnia aluzja nie podobała mi się znowu.
- Ja panu bynajmniej nie myślę stwarzać seraju - powiedziałam.- Nie uważam siebie za coś równoznacznego. Jeżeli się panu zachciewa czegoś w tym rodzaju, niech pan co prędzej śpieszy do bazarów w Stambule i tam zużyje na zakup niewolnic te niepotrzebne pieniądze, których tu widocznie nie ma pan na co wydać.
- A co ty będziesz robiła, Żanetko, podczas gdy ja będę zakupywał tyle a tyle ton mięsa i tyle a tyle czarnych oczu?
- Będę się przygotowywała na misjonarkę, by głosić wolność niewolnicom, mieszkankom pańskiego haremu między innymi."

Boho z wizytą w domu duchów

2009-10-05T15:02:00.020+02:00

Bolerko - H&M
Bluzka - Dorothy Perkins
Spódnica - Parvati
Torebka - vintage
Buty - Ryłko
Fryzura - podpatrzona u Mademoiselle Emnildy :)

Z radością przedstawiam Wam ulubiony strój na początek jesieni oraz ukochaną powieść, "Dom duchów". Skojarzył mi się z nią zestaw nasycony kolorami, bogaty, słodki i nieco melancholijny - nazwałam go na własny użytek flamenco boho - czyli taki, jak powieści chilijskiej pisarki Isabel Allende, mojej najulubieńszej przedstawicielki realizmu magicznego.
Oddajmy głos czarodziejce Isabel:

"Zaczęłam pisać z pomocą dziadka, którego pamięć, mimo dziewięćdziesięciu lat, aż do ostatniej chwili pozostała nietknięta. Własnoręcznie napisał kilka stron i gdy uznał, że powiedział wszystko, położył się w łóżku Clary. Usiadłam obok, czekając razem z nim na śmierć, która nadeszła po cichu i zaskoczyła go podczas snu. Być może śniło mu się, że to żona gładzi jego rękę i całuje w czoło, ponieważ w ostatnich dniach nie opuszczała go ani na chwilę, chodziła za nim po domu, zaglądała mu przez ramię, gdy czytał w bibliotece, i szła z nim spać, kładąc mu na ramieniu swoją śliczną głowę z koroną kędziorów. Początkowo była tylko tajemniczym blaskiem, ale gdy dziadkowi przeszła raz na zawsze złość, która dręczyła go przez całe życie, stała się taka sama jak w najlepszych czasach - śmiała się, szczerząc wszystkie zęby i w przelocie mąciła spokój duchów. Ona też pomagała nam pisać i dzięki jej obecności Esteban Trueba umarł szczęśliwy, szepcząc jej imię - Claro, najjaśniejsza, jasnowidząca."

Ale w subtelny i kruchy świat duchów gwałtownie wdziera się historia:

"Przyszłam powiedzieć, żebyś uważała na siebie, moje dziecko - powiedziała Luisa Mora, gdy już wytarła łzy, które popłynęły jej ze wzruszenia. - Śmierć depcze ci po piętach. Twoja babka Clara chroni cię z zaświatów, ale kazała mi powiedzieć, że duchy opiekuńcze są nieskuteczne w przypadku wielkich kataklizmów. Byłoby dobrze, gdybyś udała się w podróż, wyjechała za morze, gdzie byłabyś bezpieczna.
Senator Trueba, słysząc to, stracił cierpliwość i nabrał pewności, że ma przed sobą starą wariatkę. W dziesięć miesięcy i jedenaście dni później, gdy po godzinie policyjnej Albę zabierano z domu, miał sobie przypomnieć proroctwo Luisy Mory."

Magia, miłość, historia i polityka - ale także apoteoza mądrości i siły kobiet oraz potęgi kobiecości - to główne tematy powieści Isabel Allende, czyniące z niej jedną z moich ukochanych powieściopisarek:

"Rozmawiałyśmy do rana. Była to jedna z tych spokojnych i praktycznych kobiet naszego kraju, które z każdym mężczyzną przechodzącym przez ich życie mają dziecko, a ponadto przygarniają dzieci porzucone przez innych, a także najuboższych krewnych i w ogóle każdego, kto potrzebuje matki, siostry, ciotki; są one filarem życia wielu innych ludzi, chowają dzieci, które też od nich odchodzą, a mężczyznom, którzy je opuszczają, nie czynią wyrzutów, gdyż mają inne, pilniejsze sprawy. Wydawała mi się taka sama jak wiele innych, które poznałam w stołówkach ludowych, w szpitalu wuja Jaime, w wikariacie, dokąd przychodziły pytać o zaginionych, w kostnicy, gdzie szukały zabitych. Powiedziałam, że udzielając mi pomocy wiele ryzykuje, a ona się uśmiechnęła. Wtedy zrozumiałam, że dni pułkownika Garcii i innych takich jak on są policzone, ponieważ nie udało im się zniszczyć ducha tych kobiet."

Wśród bohaterów powieści są postaci historyczne - Prezydent, czyli Salwator Allende (wuj pisarki), obalony przez Pinocheta. Bodaj jedyny socjalistyczny przywódca państwa, który uzyskał władzę w demokratycznych wyborach; a także Poeta - noblista Pablo Neruda. Autorka podkreśla, że "Dom duchów" jest powieścią w dużej mierze autobiograficzną. Zostaje w niej opowiedziana historia czterech kobiet - Nivei, Clary, Blanki i Alby, matek, córek, żon i kochanek, na tle bolesnej historii Chile w XX wieku. Narratorką jest młoda opozycjonistka, która ze wspomnień dziadka Estebana i pamiętników babki Clary układa historię własnej rodziny. Jak pisze na ostatnich stronach powieści:

"W pewnych chwilach wydaje mi się, że już to kiedyś przeżyłam i napisałam te same słowa, lecz mam świadomość, że to nie ja - to inna kobieta zapisała je w swoich pamiętnikach, abym mogła z nich skorzystać. Piszę - napisała - bo pamięć jest ulotna, a żyje się bardzo krótko i wszystko dzieje się tak szybko, iż nie potrafimy dostrzec związku między wydarzeniami i ocenić konsekwencji czynów, wierzymy w fikcję czasu, w teraźniejszość, przeszłość i przyszłość, ale być może wszystko dzieje się jednocześnie, jak to mówiły trzy siostry Mora, które widziały w przestrzeni duchy wszystkich czasów. Dlatego babka Clara pisała pamiętniki: aby widzieć wydarzenia w ich realnym wymiarze i okpić złą pamięć. Teraz szukam w sobie nienawiści i nie mogę jej znaleźć. Czuję, że gaśnie, w miarę jak tłumaczę sobie istnienie pułkownika Garcii i jemu podobnych, jak staram się zrozumieć dziadka i dowiaduję się o wielu rzeczach z zeszytów Clary, z listów matki, z ksiąg prowadzonych w Las Tres Marias i z tylu innych dokumentów, które leżą teraz na stole, w zasięgu mojej ręki. Będzie mi bardzo trudno pomścić tych, którzy powinni być pomszczeni, ponieważ moja zemsta byłaby tylko kolejnym ogniwem bezlitosnego rytu. (...)
Babka pisała pamiętniki przez pięćdziesiąt lat. Ukryte przy współudziale niektórych duchów, uratowały się cudem przed stosem hańby, na którym spłonęło tyle innych papierów rodzinnych. Leżą u moich stóp powiązane kolorowymi wstążkami, ułożone zgodnie z porządkiem rzeczy, a nie chronologią - tak jak je zostawiła. Pisała je po to, abym mogła teraz przypomnieć minione wydarzenia i przetrwać mój własny strach."

Resztę przeczytajcie same. :)

Zachować go trudno, rzucić niebezpiecznie

2009-09-27T09:58:00.017+02:00

Rokokowe buty Szmaragdy: trzewiki Ryłko

Tytułowy cytat to słowa, jakimi Choderlos de Laclos charakteryzuje rokokowego kochanka, Valmonta. W moim przypadku można je odnieść do bliskiego mi stylu, który również nazywam rokokowym.
Lubię pewien nieprzyzwoity przepych stroju, kwiatowe wzory, kokardki, koronki, szerokie rękawy, powłóczystości i fikuśności. Nie sposób ubierać się tak na co dzień, dlatego stylowi trudno dochować wierności. A że rzucić niebezpiecznie? Co prawda nie obawiam się zemsty ze strony koronkowej bluzki, ale raczej napadu beznadziejnej tęsknoty. ;)
Strój dopasowywałam do butów. Wyciągnęłam ze świeżo zakupionych trzewików skromnie ukrytą wstążkę i pozwoliłam jej pokazać się w pełnej krasie. Jedynym ustępstwem na rzecz umiaru jest zamiana spódniczki z koronką na prostą kopertówkę pokazaną w poprzednim poście.

Strój klimatem przypomina mi kreacje bohaterów najsłynniejszej powieści francuskiego rokoka, Niebezpieczne związki. Dzieło Laclosa pokazuje, że najbardziej charakterystyczny dla tej szalonej epoki był nadmiar - doznań i wrażeń, emocji i kalkulacji, seksu i intryg. Nic nie działo się naturalnie. Miłosna noc kochanków była, podobnie jak akt zemsty, precyzyjnie zaplanowaną operacją, przeprowadzona z największą dbałością o detale. Wyraz świadomości epoki dają także stroje - ogromne peruki, nienaturalne makijaże, suknie będące dziełami sztuki, zdobione pantofelki na zabójczych obcasach...

Niebezpieczne związki w udanej ekranizacji Stephena Frearsa

Oto, jak główna intrygantka Laclosa, Markiza de Marteuil, charakteryzuje inną kobietę (dodajmy - rywalkę):

"Cóż ty widzisz w tej kobiecie? Rysy regularne, jeżeli chcesz, przyznaję, ale bez cienia wyrazu; nieźle zbudowana, ale bez wdzięku, ubrana wprost śmiesznie! Te chusteczki, które opatulają jej piersi, ten biust sięgający gdzieś pod brodę! Powiadam ci, jako przyjaciółka: wystarczyłoby ci mieć już nie dwie, ale jedną kobietę tego pokroju, by stracić całą reputację. Przypomnij sobie tylko dzień, w którym ona kwestowała u Św. Rocha, kiedy tak dziękowałeś mi, że ci dostarczyłam tego widowiska. Widzę ją jeszcze, jak się prowadzi pod rękę z tą długowłosą tyczką, gotowa przewrócić się przy każdym kroku, jak wiecznie zawadza o czyjąś głowę swym łokciowym robronem, jak się rumieni przy każdym ukłonie! Któż by wówczas powiedział, że tobie się zachce kiedyś tej kobiety? Ech, wicehrabio! Ty sam zarumień się ze wstydu i opamiętaj się zawczasu. (...) Co za rywala wypadnie ci zwalczać? – Męża! Czy nie upokarza cię już samo zestawienie? Cóż za hańba, jeżeli poniesiesz klęskę, a w razie zwycięstwa jak mało zaszczytu! Więcej powiem: nie spodziewaj się żadnej przyjemności. Czyż można zaznać jej ze skromnisiami? Mówię oczywiście o szczerych: czyste nawet w godzinie upojenia, zawsze dadzą ci tylko jakieś pół rozkoszy. (...) Wierzaj mi, wicehrabio, gdy kobieta „zapuści” się do tego stopnia, trzeba ją zdać jej losowi; na zawsze zostanie tylko kwoczką."

A tak libertyn broni swojej namiętności:

"Zarzucasz jej, że się źle ubiera; chętnie wierzę: wszelkie ubranie jej szkodzi, wszystko, co ją zakrywa, ujmuje jej wdzięku. Dopiero w prostocie domowego stroju staje się naprawdę czarująca. Dzięki straszliwym upałom, jakie nam tu dokuczają, zwykły szlafroczek płócienny pozwala mi podziwiać jej krągłą i gibką kibić. Cieniutki muślin zaledwie przysłania piersi; spojrzenia moje, przelotne, lecz bystre, zdołały już ogarnąć ich niezrównane kształty. Twarz, powiadasz, nie ma wyrazu. I cóż miałaby wyrażać, gdy nic nie przemawia do jej serca? Nie, to pewna, nie spotkasz u niej, jak u naszych zalotniś, owego kłamliwego spojrzenia, które czaruje nas niekiedy, a zawodzi zawsze. Ona nie umie pokrywać pustki zdawkowych wyrazów wyuczonym uśmiechem; chociaż posiada ząbki najładniejsze na świecie, śmieje się tylko z tego, co ją bawi. Ale trzeba widzieć w czasie najniewinniejszej igraszki, ile w tej twarzy odbija się naiwnej i szczerej wesołości! Jak wobec nieszczęśliwego, któremu śpieszy z pomocą, spojrzenie jej zwiastuje czystą radość i dobroć tak pełną współczucia! Trzeba widzieć przede wszystkim, jak przy najmniejszym słowie pochwały lub komplementu maluje się na jej niebiańskij twarzy cudowne zakłopotanie zgoła niepodrabianej skromności!... jest skromna i nabożna: stąd wnosisz, iż musi być zimna i bezduszna? Ja myślę zupełnie inaczej. Jakież dary tkliwości trzeba posiadać, aby je przelewać aż na własnego męża i kochać stale przedmiot stale nieobecny?"

Prawda, że Niebezpieczne Związki to bardzo pouczająca lektura?

Punkt G u kobiety znajduje się na końcu wyrazu shoppinG*

2009-09-17T18:43:00.009+02:00

Okaz szafiarki w środowisku naturalnym.

wakacyjna bluzeczka - sh
spódniczka - Zara
szpilki - Alexa

W szampański nastrój wprawiła mnie włóczęga po galerii handlowej i wydanie lekką rączką sporej sumy na buty i fatałaszki. Czuję się przekorna, lekkomyślna i zaaferowana głównie tym, co z czym połączyć i jakiego koloru bolerko wybrać w haemie. Istna rokokowa dama, tylko, cholera, brak mi posiadłości z wielką garderobą, pokojówki i rodzinnego majątku przede wszystkim.
Wkrótce przyjdzie opamiętanie i może nawet wyrzuty sumienia, ale dziś świętuję zauważalne powiększenie szafy. Dlatego nie wysilam się na literacki esej (ale obiecałam sobie, że zakupione dziś rzeczy zaprezentuję dopiero wówczas, gdy skojarzą mi się z odpowiednią powieścią) i jako komentarz wrzucam cytat poświadczający kobiecą lekkomyślność zakupową:

"Pewnego czerwcowego dnia wybrali się motorówką wzdłuż brzegów jeziora. Przez godzinę łowili ryby w małym strumyku i tam zostawili łódź. Potem pieszo przeszli lasem dwie mile dzielące ich od Port Lawrence. Valancy chodziła po sklepach i kupiła sobie parę wygodnych bucików. Stare nagle się rozleciały i musiała nałożyć eleganckie, sznurowane lakierki na dość wysokich obcasach. Czasami nosiła je w domu wieczorem, ale pierwszy raz włożyła wychodząc na dwór. Chodzenie po nierównym gruncie okazało się trudne i Barney kpił z niej bezlitośnie. Jednak Valancy, mimo niewygody, skrycie lubowała się widokiem zgrabnych stóp w takich ślicznych, choć niepraktycznych bucikach. Dlatego nie zdjęła ich w sklepie i nie włożyła nowych, „rozsądnych” pantofli na niskim obcasie."

Pani La Mome bez problemu rozpozna ten fragment. :) Kto jeszcze?

Chwila wytchnienia w Empiku. A w tych butach onegdaj przedsięwzięłam kilkukilometrowy spacer do Manufaktury. Wracałam w podartych pończochach, radośnie majtając szpilkami trzymanymi w ręku i powtarzając uparcie, że nie, wcale nie chcę, żebyśmy dzwonili po taksówkę.
Syndrom Valancy?

*Z mądrości znalezionych w internecie, chyba na jakimś forum.

Wampiryczne Bollywood pod paprotką

2009-09-10T15:00:00.033+02:00

Najbardziej młodopolska dama polskiego szafiarstwa (nowe wcielenie Dagny Juel?), Mademoiselle Emnilda, wciągnęła mnie do zabawy pt. 10 faktów z mojego życia. A zatem:

1. Jestem uzależniona od serialu True Blood. Wcześniej podobną namiętnością darzyłam Twin Peaks.

Koledzy ;)2. Piszę doktorat z teorii literatury, ale ukrywam fakt, że nieczęsto czytam powieści napisane w ciągu ostatnich 100 lat (z wyjątkiem fantasy oraz realizmu magicznego).

3. Jestem przekonana, że w jednym z poprzednich wcieleń żyłam jako Hinduska (oczywiście w kaście braminów ;)

4. Jestem największą fanką Shahrukh Khana, jaką znam. Nie znam żadnej innej.

5. Darzę niezdrowym uwielbieniem paprotki i wszystko, co rośnie i kwitnie. Marzę o wielkim tajemniczym ogrodzie - takim, jaki Mary Lennox odkryła w parku Cravenów.

6. Mam dużą wadę wzroku. Na mojej pierwszej randce pewien chłopiec zabrał mnie do kina na Titanica, ale próżność nie pozwoliła mi założyć okularów. Z czułych wyznań Leo i Kate nie uświadczyłam ani linijki...

7. Gdyby Terry Pratchet nie istniał, należałoby Go wymyślić! Wciąż mam nadzieję, że kiedyś naprawdę spotkam Samuela Vimesa, Babcię Weatherwax, Moista von Lipviga czy Havelocka Vetinariego.

8. Jestem nieustanną poszukiwaczką rzeczy zagubionych. Mam na sumieniu dziesiątki spinek, wstążek, apaszek, rękawiczek i parasoli.

9. Od 15 do 25 roku życia byłam wegetarianką.

10. Nie wyobrażam sobie jazdy samochodem bez radia. Mój towarzysz podróży jest czasem u kresu wytrzymałości słuchowej. Twardo trzymam się zasady eius auto, ego radio, ale On usiłuje przeforsować poprawkę pt: trzymający kierownicę rządzi.

Bardzo bym chciała, by o 10 faktach ze swojego życia opowiedziała pierwsza szafiarka, którą odnalazłam w internecie, cudnie uśmiechnięta wielbicielka kotów, Szafiareczka. Morven, zapraszam do zabawy!

Syndrom Ilzy Burnley

2009-08-25T14:45:00.014+02:00

Skoro na potrzeby poprzedniego wpisu odgrzebałam twórczość Montgomery, pozwolę sobie sięgnąć sięgnąć do niej raz jeszcze, tym razem po to, aby wykazać pokrewieństwo (nie tyle "dusz", co gustów) z oryginalną przyjaciółką pewnej młodej pisarki z kanadyjskiej prowincji, Ilzą Burnley. Ilza całą sobą - strojem, zachowaniem i prowokującymi wypowiedziami - rzuca wyzwanie wiktoriańskiej społeczności, w której żyje. W przeciwieństwie do dumnej i doskonale wychowanej Emilki, bywa nieobliczalna. A jak się ubiera! Dziwacznie wyglądająca dziewczynka wyrasta na wyjątkowo oryginalnie ubierającą się kobietę:

koszula - Parvati

tunika - second hand

spódnica - Parvati

baletki - Ecco

"Była wciąż tą samą przemiłą, roześmianą, postrzeloną dziewczyną, a jej strój jak dawniej rzucał wyzwanie ogólnie przyjętym kanonom. Miała na sobie niezwykłą, żółto-zielonkawą suknię, a przy pasku i na ramieniu po wielkiej, różowej peonii. Jej kapelusz był jasnozielony, ozdobiony wiankiem różowych kwiatków. W uszach kołysały się duże, perłowe koła. Był to przedziwny strój i nikt prócz Ilzy nie mógłby go nosić z powodzeniem".

Syndrom Ilzy Burnley dopada mnie najczęściej wtedy, kiedy mam ochotę ubrać się w jakiś konkretny sposób, ale czegoś mi brakuje. W tym przypadku odezwał się brak pasującej do tuniki krótkiej spódnicy.

Czarno-biała tunika najlepiej wygląda bez dodatkowych ubrań. Niestety, nagły atak nieśmiałości nie pozwolił mi pokazać aż tyyyyyyyyle nóg, stąd ulubiona maxi spódnica, a na wierzch - horrendum! - fioletową koszulę z czarną kratę, ozdobioną żabotem i na pewno nie przeznaczoną do noszenia jako okrycie wierzchnie. Efekt - wzór na koszuli gryzie się z wzorem na tunice, wszystko wystaje spod wszystkiego dając dość wstrząsający efekt, a ja jestem zachwycona.

Jeszcze jedno - Ilza, mimo swojego zadziwiającego gustu w doborze fasonów, kolorów i dodatków, wygląda świetnie, choć - jak podkreśla narratorka powieści - nikt prócz niej nie mógłby się tak ubrać. Ja zaś... oddaję się Wam pod sąd!

Szmaragda z Barwnego Miasta

2009-08-18T18:50:00.007+02:00

Kiedy minionej zimy pracowałam przez chwilę jako dziennikarka, zdarzyło mi się przeprowadzać wywiad ze znanym fryzjerem (przepraszam, stylistą fryzur ;) ), który zapewniał mnie, że latem we włosach będą królować kwiaty. Widuję je na spinkach, opaskach (uroczy pomysł!) i wstążeczkach, ale, niech to dunder świśnie, sztuczne. A sam zwrot sztuczne kwiaty brzmi dla mnie oksymoronicznie, nieprzyzwoicie i żałośnie. Choć przyznam, że czasem lubię sobie przypiąć kawałek kolorowej tkaniny imitującej jakąś zieleninę, to do prawdziwych kwiatów ma się to jak Inka do Lavazzy.

A że żywe kwiaty we włosach mogą się wydawać egzaltowane?

To jak już być pretensjonalnym, to na całej linii. Dlatego przy prezentacji róż w lokach i na gorsie pozwolę sobie przywołać fragmenty powieści Lucy Maud Montgomery, którymi zachwycało się i wzruszało wiele dzisiejszych aktywistek i postmodernistek, nawet jeśli niektóre z nich nie przyznałyby się do tego pod groźbą tortur.

Maud czytam do dziś i chętnie, także dlatego, że tęsknię do czasów kwiatów we włosach, jedwabnych sukienek i kunsztownych fryzur. Oto moja ulubienica, Emilka ze Srebrnego Nowiu, początek XX wieku:

"Wyszła na spacer z gołą głową, wpiąwszy we włosy małą, żółtą, gwiaździstą chryzantemę. Po dłuższym namyśle włożyła bladożółtą jedwabną sukienkę. Wydawało się jej, że wygląda bardzo ładnie, ale czy to miało znaczenie, skoro Ted nawet tego nie zauważył? Z lekkim buntem pomyślała, że jej wygląd zawsze był dla niego czymś oczywistym. Dean Priest natomiast z pewnością zwróciłby uwagę na jej strój i wypowiedział jakiś subtelny komplement."

"Spinka z kryształami górskimi — klejnoty dobrze wyglądały we włosach Emilki — dodawała blasku nowej, bardzo twarzowej sukni ze srebrzystozielonkawej koronki na jasnoniebieskiej podszewce. Panna Royal przysłała ją z Nowego Jorku, ale ciotki bynajmniej nie były zachwycone. Zieleń i błękit to takie dziwaczne połączenie. I w dodatku suknia była skąpa. Ale Emilka wyglądała w niej wprost niezwykle. Kuzyn Jim spojrzał na subtelną, promienną dziewczynę o oczach jak gwiazdy, stojącą w blasku świec w starej kuchni i zwierzył się później żałośnie ciotce Laurze:
—W tej sukni ona już nie należy do nas.
— Wygląda w niej jak aktorka — stwierdziła lodowato ciotka Elżbieta.

Kiedy kilkanaście lat wcześniej Ania Shirley oczarowywała Gilberta Blythe'a, także miały w tym swój udział kwiaty i jedwabie:

"Właściwie jeszcze kilka dni temu suknia ta była zupełnie skromna — zwykły żółtawy jedwab, pokryty szyfonem. Iza jednak tak długo nalegała, aż Ania pozwoliła jej cały szyfon wyhaftować małymi pączkami róż. Teraz sukienki tej mogła pozazdrościć Ani największa elegantka w Redmondzie. Nawet Ala Boone, która sprowadzała sobie suknie z Paryża, przyglądała się z podziwem Ani wchodzącej do sali w Redmondzie. Biała orchidea, wetknięta we włosy, dopełniała stroju."

"— To na dzisiaj przygotowujesz tę suknię? — zagadnął Gilbert wskazując zwój batystu spoczywający na kolanach Ani. — Tak. Prawda, że ładna? We włosach będę miała astry."

Kwiaty nosiła jeszcze najmłodsza córka Ani, Rilla, w roku 1914:

"Rilla wychyliła się przez okno swego pokoju, ubrana na zabawę. Żółty bratek wysunął się z jej włosów i upadł na trawę, niby złocista spadająca gwiazda. Chciała go podnieść, lecz pomyślała, że nie warto, bo przecież panna Oliver całe mnóstwo bratków wpięła w jej włosy."

Niestety, młodsze bohaterki Maud będą, jak Patrycja Gardiner, obcinać włosy krótko, a kwiaty podziwiać tylko w ogrodzie.
Może szkoda?

Złote popołudnie

2009-08-04T11:06:00.001+02:00

Efekt a'la autochrom

sukienka - vintage, second hand
buty - Ecco
chusta - Parvati
kolczyki i naszyjnik - Parvati

Na cześć przeszłościowych skojarzeń, wszystkie zdjęcia przeszły przez opcję "Wehikuł czasu" w Corelu. Powyżej - a'la cross-processing.

Kolejną wyprawę w przeszłość zafundowała mi znaleziona w second handzie sukienka vintage. Jasnobeżowy materiał w pomarańczowe kwiatuszki, kopertowy krój, ulubiona długość - od razu przypadłyśmy sobie do gustu. No i wieczny sentymentalizm - kiedyś, chyba jako kilkulatka, musiałam mieć coś podobnego. Sam dotyk materiału wywołuje bliżej nieokreślone wspomnienia.
Pierwszy raz założyłam ją upalnej niedzieli, co przywołało wspomnienie powieści, którą zapamiętałam głównie z leniwego nastroju. Bohaterowie, pod rozgrzanym niebem Ameryki początku lat 20-tych ubiegłego wieku, przeżywają swoje wielkie namiętności i tragedie. Zamożni, zepsuci i zblazowani, cierpią w luksusowych warunkach, osładzając sobie życie wielkoświatowymi rozrywkami.

Choć elegancie suknie, kapelusze i rękawiczki (a zwłaszcza perły ;) głównej bohaterki powieści F. Scotta Fitzgeralda Wielki Gatsby, nie mają wiele wspólnego z moją bawełnianą sukienką, to czuję się w niej tak komfortowo, że na chwilę rozumiem Daisy, która - świadoma swojego wdzięku - pozwala sobie na spojrzenia, uśmiechy i szepty, nie mające na celu nic poza kokieterią.

Zastanawia mnie, jaka mogła być rzeczywistość, która stworzyła taką dziewczynę:
"Ubierała się na biało, miała mały, biały kabriolet, jej telefon urywał się od rana do wieczora, oblężony przez młodych i podnieconych oficerów Camp Taylor, którzy dobijali się o zaszczyt spotkania jej wieczorem, gdziekolwiek, choćby na godzinkę."
Za całą wiedzę życiową starcza Daisy przekonanie, że bogate dziewczyny nie wychodzą za biednych chłopaków. Nieszczęśliwa, po pięciu latach będzie płakała wtulona w luksusowe koszule Gatsby'ego. A los nie pozwoli naprawić starych błędów, choćby przetrwała dawna miłość.
"Tak oto dążymy naprzód, kierując łodzie pod prąd, który nieustannie znosi nas w przeszłość", konstatuje banalnie narrator, w tej banalnej powieści, którą niespecjalnie lubię.
Ale złote popołudnie ma swoje prawa, o czym możecie przeczytać choćby w kapitalnym opowiadaniu Andrzeja Sapkowskiego, od którego pożyczyłam tytuł dzisiejszej notatki.

Ramię w ramię z amerykańską boginią Gatsby'ego mogłaby kroczyć panna Izabela Łęcka, której nieszczęsny wielbiciel popełniał te same błędy, co bohater Fitzgeralda. Obaj też nie pojęli najprostszej prawdy, którą narrator powieści ujmuje w jednym zdaniu:

"Nawet w ciągu tego popołudnia musiały być takie chwile, w których Daisy nie dorastała do jego marzeń, i nie ona była temu winna, tylko ogromna siła jego wyobraźni".

Słomkowy kapelusz Madame Arnoux

2009-07-21T10:35:00.001+02:00

Słomkowy kapelusz przez jakiś czas przyozdabiał głównie wieszak, ale wczoraj uznałam, że będzie wspaniałym dodatkiem do letniej sukienki. Buty Dorothy Perkins i biała spódnica wciąż w łaskach, ale tym razem pierwszy plan należy do kapelusza.

Włożony na głowę kapelusz, blask słońca, leniwy nastrój lipca - wszystko to, niby topniejąca w ustach Marcela magdalenka, stało się dla mnie wehikułem czasu i przestrzeni. Przypomniałam sobie jedną z nieśmiertelnych scen powieściowych, gdy młody Fryderyk Moreau po raz pierwszy spotyka panią Arnoux:

„Ukazała mu się jak zjawisko. Siedziała pośrodku ławki, sama. W każdym razie nie zauważył nikogo poza nią, olśniony blaskiem bijącym z jej oczu. W chwili, gdy przechodził, podniosła głowę, mimo woli skłonił się, a gdy przystanął nieco dalej, po tej samej stronie spojrzał na nią.
Miała duży słomkowy kapelusz o różowych rozwiewających się za nią na wietrze wstążkach. Pasma czarnych włosów, opadające wzdłuż końców brwi, spływały bardzo nisko i zdawały się obejmować miłośnie owal jej twarzy. Suknia w jasnego muślinu w drobne groszki słała się licznymi fałdami. Nieznajoma zajęta była haftowaniem; na tle błękitnego powietrza rysował się jej prosty nos, podbródek i cała i jej postać”.

Za chwilę Fryderyk poda pani Arnoux szal ześlizgujący się z ławki i jednocześnie odda jej serce. Po wielu latach Maria Arnoux powie do Fryderyka: „Myśmy się naprawdę kochali!”, co bohater skomentuje gorzkim zdaniem: „Nie należąc jednak do siebie”. Maria, odpowiedzialna żona i dobra matka, nigdy nie zdecydowała się na krok Anny Kareniny, dzięki czemu w marzeniach ocaliła swoją niespełnioną miłość i mogła z satysfakcją wyznać: „Żadna kobieta nie była tak kochana jak ja!”. Ale chwilę wcześniej zdjęła kapelusz, nieświadomie zadając Fryderykowi cierpienie – lampa oświetliła jej siwe włosy. Nic nie mogło być dobitniejszym znakiem upływu czasu. Siwizna pani Arnoux spuentowała zmarnowane życie bohatera

Podobny kapelusz nosiła także Emma Bovary.
Z nadzieją na lepszy los niż ten, który stał się udziałem bohaterów Szkoły uczuć i Pani Bovary, chylę głowę przed pięknem tych powieści.

Panie i Panowie, przed nieprzemijającym geniuszem Gustave'a Flauberta chapeau bas!

Czarno-biały świat

2009-07-14T13:12:00.001+02:00

Zaczynać dobrze z przytupem, a w tym przypadku - od butów.

Kiedy dostałam zamówione przez Allegro czarno-białe buty, krytycznie przejrzałam szafę szukając ubrań w adekwatnych kolorach. Z czarnymi nie było problemu, z białymi trochę, ale ostatecznie udało mi się wypracować efekt, jak z ekranu PRL-owskiego telewizora Szmaragd ;). Pierwszym tropem były czarno-białe spodnie:

Kolejnym - wysłużona, ale ciesząca się niesłabnącą sympatią właścicielki spódnica, kupiona przed laty w indyjskim sklepie. Jest chyba tylko jeden powód, dla którego nie noszę jej bez przerwy - po każdym założeniu giezło należy od razu uprać, a potem z iście benedyktyńską cierpliwością prasować, prasować, prasować... A następnie można założyć, a potem jak najmniej się poruszać i jak ognia unikać pozycji siedzącej. Ale na cześć nowych butów dziarsko ruszyłam po żelazko i oto efekt:

Stroju dopełniła marynarka, apaszka z żorżety oraz ażurowe rękawiczki. No i oczywiście torebka (a torebki darzę równie gorącym uczuciem, jak buty). Co prawda ta wyłamuje się z zamierzonej surowości barw kolorem waniliowych lodów, ale najważniejsze, że posiada to, co tygrysy lubią najbardziej - nie workowaty, a prosty, geometryczny kształt i porządny pasek, na który nie poskąpiono skóry. Ze świecidełek wybrałam dożywający swoich dni komplet, wisiorek + kolczyki z Avonu, ozdobiony czarną koronką.

Na koniec refleksja o zabarwieniu z lekka vanitatywnym. Buty, będące powodem całego zamieszania, przyleciały do mnie z Anglii, a ich cena obiecywała przynajmniej przyzwoitą jakość. Niestety, bliższe oględziny ujawniły napis Made in China i, jeśli mogę się tak wyrazić, dość plastikowy charakter całości.

buty - baletki Dorothy Perkins
spodnie - Mexx
spódnica - Parvati
torba - Valentina
biżuteria - Avon

Intro

2009-07-07T11:46:00.001+02:00

Pod koniec ubiegłego wieku, bez dostępu do Internetu, wielkich galerii handlowych, Vogue'a i szafiarskich blogów, usiłowałam uciec od wszechobecnych dżinsowych spodni oraz kurtek i ubierać się tak, jak mi się podobało. W liceum inspirację stanowiły dla mnie stroje bohaterek ukochanych książek oraz zabójczy image gotyckich wokalistek, a jedyne ograniczenie - zawartość nastoletniej kieszeni. Dodam, że książki były najczęściej powieściami sprzed stu lat, a pieniędzy było niewiele, zatem te eksperymenty często budziły publiczne zdumienie.

Minął jakiś czas, gotyckiego rocka już nie słucham, włosów nie farbuję na czarno, a namiętność do książek i strojów nie przeszła. Literaturą zajmują się zawodowo, modą niestety nie, więc by to sobie wynagrodzić inauguruję nie-do-końca-szafiarskiego-bloga. Nie do końca, gdyż chciałabym połączyć pasję do literatury z uzależnieniem od kupowania, przymierzania, łączenia i gromadzenia ubrań.

Nigdy wcześniej nie prowadziłam bloga i nie zajmowałam się szafiarstwem. Dlatego proszę wszystkich przeglądających szmaragdowego bloga o cierpliwość i wyrozumiałość - początki mogą być takie, jak zwykle dzieje wówczas, gdy ktoś pełen dobrych chęci rozpoczyna coś na fali entuzjazmu bez wiedzy, przygotowania i większego rozeznania w temacie.